በመጨረሻው ዘመን እድሜያቸው ለጋ፣ አስተሳሰባቸው የሞኝ የሆኑ ሰዎች ይመጣሉ። ከፍጡራን ንግግር የተሻለን ንግግርም ይናገራሉ። ቀስት (ኢላማውን) በስቶ እንደሚወጣው እነርሱም ከእስልምና ይወጣሉ።

ከኸዋሪጆች የተወሰኑ ባህሪያት መገለፁን እንረዳለን።
በሐዲሡ ውስጥ ከነቢይነት ምልክቶች አንዱን ምልክት እናገኛለን። ይህም ነቢዩ ሶለሏሁ ዐለይሂ ወሰለም -የአላህ ሶላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈንና- ከርሳቸው በኋላ በኡመታቸው ውስጥ የሚከሰተውን ተናግረው ልክ እንደተናገሩት መከሰቱ ነው።
በፍልሚያ ወቅት አሽሙር እንደሚፈቀድ እንረዳለን። በፍልሚያ ወቅት ማታለል የሚፈፀመው ወይ በአሽሙር ወይ በማድፈጥና በመሳሰሉት ነው እንጂ ቃል ኪዳንና የሰላም ውልን በማፍረስ አይደለም። ይህንን ጉዳይ የሚከለክል ሐዲሥ መጥቷልና።
ነወዊይ (ከፍጡራን ንግግር የተሻለን ንግግር ይናገራሉ።) በሚለው ዙሪያ እንዲህ ብለዋል: «ትርጉሙም: ንግግራቸው ከላይ ሲታይ ማለት ነው። ለምሳሌ "ከአላህ ውጪ ማንም መፍረድ የለበትም።" የሚለው ንግግራቸውና "ወደ አላህ መጽሐፍ እንመለስ" የመሳሰሉትን እያሉ የሚጣሩትን ጥሪያቸው ማለት ነው።»
ኢብኑ ሐጀር (ኢማናቸው ከጉሮሯቸው አታልፍም።) በሚለው ዙሪያ እንዲህ ብለዋል: "በዚህ ንግግራቸው የተፈለገው ኢማን ወደ ቀልባቸው ሰርጾ አልገባም ማለት ነው። ጉሮሮ ጋር ቆሞ ከጉሮሮ የማያልፍ ነገር ወደ ቀልብ አይደርስምና።"
ቃዲ እንዲህ ብለዋል: "ኸዋሪጆችና እነርሱን የመሰሉ አንጃዎች ከቢድዓ ባለቤቶችና ከወሰን አላፊዎች እንደሚመደቡ ዑለማዎች ባጠቃላይ ተስማምተዋል። መሪ ላይ አምፀው ከወጡ፣ በአንድነት የተወሰነን አቋም ከተቃረኑ፣ አንድነትን ከከፋፈሉ ማስጠንቀቂያ ከተሰጣቸውና ምክንያታቸውን ግምት ውስጥ ካስገቡ በኋላ እነርሱን መጋደል ግዴታ ነው።"