ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੇਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ''ਆਉਜ਼ੁ ਬੀ ਕਲੀਮਾਤਿੱਲਾਹਿੱਤ-ਤਾੱਮਾਤੀ ਮਿਨ ਸ਼ੱਰੀ ਮਾ ਖਲਕ" (ਮੈਂ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹ (ਸ਼ਰਨ) ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।), ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗੀ।

ਪਨਾਹ ਮੰਗਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਇਬਾਦਤ ਹੈ। ਭਾਵ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਿਫ਼ਤਾਂ (ਗੁਣਾਂ) ਦੀ ਪਨਾਹ ਮੰਗਣਾ।
ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਕਲਾਮ (ਬਾਣੀ) ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਿਫਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਖਲੂਕ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਮੰਗਣਾ ਨਾ ਕੇਵਲ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਸ਼ਿਰਕ ਹੈ।
ਇਸ ਦੁਆ ਦੀ ਫ਼ਜ਼ੀਲਤ ਅਤੇ ਬਰਕਤ।
ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਜ਼ਕਾਰ ਪੜ੍ਹਨ (ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਨਾਂ ਜਪਣ) ਨਾਲ ਅੱਲਾਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ — ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਨਾਂ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਬਾਬਿਆਂ — ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈਣਾ ਸ਼ਿਰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਵੇਲੇ ਇਸ ਦੁਆ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਮਸ਼ਰੂਅ (ਜਾਇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਨਤ) ਹੈ।