ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ ਕਿ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਚਾਹੇ ਤੇ ਫਲਾਣਾ ਚਾਹੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਹੋ ਕਿ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਚਾਹੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫੇਰ ਜੋ ਫਲਾਣਾ ਚਾਹੇ।

"ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਚਾਹੇ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ" ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਵਾਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਨਾਲ "ਵਾਓ" (ਭਾਵ ਅਤੇ) ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਹਿਣਾ ਹਰਾਮ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਬੋਲ/ਕਥਨ ਦਾ ਸ਼ਿਰਕ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।
"ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਚਾਹੇ ਅਤੇ ਫੇਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।" ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵਾਕ ਕਹਿਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਾਲ "ਸੁੱਮਾ" (ਭਾਵ ਫੇਰ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ।ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਰਾਬੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਚਾਹਤ/ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਸਬੂਤ ਤੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਚਾਹਤ ਦਾ ਸਬੂਤ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦੀ ਚਾਹਤ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦੀ ਚਾਹਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀ/ਸ਼ਰੀਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਲਈ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਜਾਂ ਵਾਕ ਕਹਿਣ ਵੇਲੇ ਇਹ ਅਕੀਦਾ (ਯਕੀਨ) ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦੀ ਚਾਹਤ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਚਾਹਤ ਤੋਂ ਹਟਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਚਾਹਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਰਕ (ਸ਼ਿਰਕ-ਏ-ਅਕਬਰ) ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਛੋਟਾ ਸ਼ਿਰਕ (ਸ਼ਿਰਕ-ਏ-ਅਸਗ਼ਰ) ਹੈ।