ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਹੈਜ਼ ਰੁਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੁਕਿ ਰਹਿਣਾ, ਫਿਰ ਗੁਸਲ ਕਰ ਲੈ।

ਇਸਤਿਹਾਜ਼ਾ ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਹੈਜ਼ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਖੂਨ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਜਾਰੀ ਰਹੇ।
ਮੁਸਤਹਾਜ਼ਾ (ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਖੂਨ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ) ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੈਜ਼ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮੁਸਤਹਾਢਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਆਈ।
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਹੈਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਕ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਚਾਹੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮੁਸਤਹਾਢਾ ਦਾ ਖੂਨ ਵੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਜ਼ ਤੋਂ ਗੁਸਲ ਕਰੇਗੀ।
ਮੁਸਤਹਾਢਾ ਨੂੰ ਹਰ ਨਮਾਜ ਲਈ ਗੁਸਲ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਗੁਸਲ ਕਰਨਾ(ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹਾ) ਆਪਣੇ ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਜ਼ਾਹਦਾਨਾ ਇਜਤਿਹਾਦ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਜੇ ਇਹ ਫਰਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ ﷺ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਿਹ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ।
ਮੁਸਤਹਾਢਾ ਲਈ ਹਰ ਨਮਾਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੁਜ਼ੂ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਾਦਥ (ਆਪਦੇਸ) ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਦਥ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ।
ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਊਲਮਾਂ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਔਰਤ ਨਬੀ ﷺ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਖੂਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਲਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਮੰਗੀ ਸੀ।