„Кој ќе се фрли од планина и со тоа ќе се убие – ќе паѓа во џехенемскиот Оган, вечно престојувајќи во него

Забрането е човек да се убие себеси, и тоа спаѓа меѓу големите гревови за кои следува болна казна.
Во хадисот се спомнати само некои примери на самоубиство, но казната важи за секој облик – секој што ќе се убие, ќе биде казнет на ист начин како што се убил себеси. Во „Сахих ел-Бухари“ се пренесува дека Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, рекол: „Кој ќе се задави себеси – ќе се дави во Огнот; и кој ќе се прободе – ќе се прободува во Огнот.“
Имамот Невеви рекол: „Околу зборовите на Пратеникот: ,ќе остане вечно во Џехенемот‘ – постојат неколку мислења: 1. Ова се однесува на оној што го направил тоа сметајќи дека е дозволено, иако знае дека е забрането – а тоа е неверство, поради што ќе биде вечно во Оганот. 2. Зборот ,вечно‘ значи долготрајност, а не вистинска вечност – слично како кога се вели: ,Нека му биде вечна власта на султанот.‘ 3. Ова е казната што вистински ја заслужува, но Возвишениот Аллах, со Негова милост, известил дека никој што умрел како муслиман нема да остане засекогаш во Огнот.“
Ова укажува дека ахиретските казни одговараат на делата направени на дуњалукот. Од ова се разбира дека самоубиството е исто толку тежок грев како и убиството на друг човек – бидејќи човекот не е сопственик на својата душа, туку таа му припаѓа на Аллах, и не смее да постапува со неа освен според она што Аллах го дозволил и пропишал.