,О, Божји пратенику, што да направам ако некој се обиде да ми го земе имотот?‘

Ен-Невеви рекол: „Одбраната на честа и семејството е задолжителна, без разидување меѓу учените. Што се однесува до одбраната на сопствениот живот, ако дојде до убиство, меѓу учените постои разидување – и во нашиот, и во другите мезхеби. Одбраната на имотот е дозволена, но не е задолжителна.“
Овој хадис потврдува дека знаењето му претходи на делото, бидејќи асхабот најпрво го прашал Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, за неговата обврска пред да постапи.
При одбрана од напаѓач, препорачливо е да се постапува постепено – најпрво со опомена или со барање помош – пред да се премине на борба. Ако, пак, дојде до борба, целта треба да биде одбрана, а не убиство.
Крвта, имотот и честа на муслиманот се забранети.
Ен-Невеви рекол: „Знај дека шехидите се делат на три категории: Првата категорија – оној што е убиен во борба против неверниците поради некоја од причините поврзани со војувањето. Таквиот има статус на шехид и на Ахирет, и според овоземните прописи: не се бања и не му се клања џеназе намаз. Втората категорија – оној што е шехид само во однос на наградата на Ахиретот, но не и според дуњалучките прописи. Тоа се: оној што умира од стомачна болест, оној што умира од заразна болест (како чума), оној што загинува под урнатина, оној што е убиен бранејќи го неговиот имот и сличните – за кои постојат сахих хадиси дека се нарекуваат шехиди. Таквиот се бања, му се клања џеназе намаз и има награда на шехид на Ахиретот, но таа не мора да биде иста како наградата на првата категорија. Третата категорија – оној што украл од воен плен или слично, за кого има хадиси што го негираат неговото именување како шехид ако биде убиен во борба со неверниците. Таквиот има дуњалучки пропис на шехид: не се бања и не му се клања џеназе намаз, но на Ахиретот нема целосна награда како вистинските шехиди.“