ណាពី ﷺ លោកបានរំលឹកអំពីរឿងមួយ។ ក្រោយមក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “នោះគឺនៅពេលដែលដល់ពេលវេលាដែលចំណេះដឹងត្រូវបាត់បង់

ណាពី ﷺ លោកបានអង្គុយជាមួយសហាហ្ពាត់របស់លោក ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “នេះគឺជាពេលដែលចំណេះដឹងត្រូវគេដកយក និងបាត់បង់ពីមនុស្សលោក។ ពេលនោះ ហ្ស៊ីយ៉ាទ ពិន ឡាពីទ អាល់អាន់សរីយ៍ رضي الله عنه ក៏មានការងឿងឆ្ងល់ ហើយគាត់ក៏បានសួរណាពី ﷺ។ គាត់បានសួរថា៖ តើចំណេះដឹងត្រូវគេដកយក និងបាត់បង់ពីពួកយើងយ៉ាងដូចម្តេចទៅ ក្នុងខណៈដែលពួកយើងនៅសូត្រគម្ពីរគួរអាន និងបានទន្ទេញវាទៀតនោះ? សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! ពួកយើងពិតជានឹងសូត្រគម្ពីរគួរអាន ហើយពួកយើងប្រាកដជានឹងឲ្យភរិយាទាំងឡាយរបស់ពួកយើង កូនៗរបស់ពួកយើង និងចៅៗរបស់ពួកយើងសូត្រវាផងដែរ។ ពេលនោះ ណាពី ﷺ លោកបានប្រសាសន៍ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ កំព្រាម្តាយហើយអ្នក ឱហ្ស៊ីយ៉ាទ! ពិតណាស់ ខ្ញុំធ្លាប់ចាត់ទុកអ្នកស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នៃអ្នកស្រុកម៉ាទីណះ។ ក្រោយមក ណាពី ﷺ លោកបានបញ្ជាក់ដល់ហ្ស៊ីយ៉ាទថា ជាការពិតណាស់ ការបាត់បង់ចំណេះដឹងពុំមែនតាមរយៈការបាត់បង់គម្ពីរគួរអាននោះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែតាមពិត ការបាត់បង់ចំណេះដឹង គឺតាមរយៈការបាត់បង់ការអនុវត្តតាមចំណេះដឹង(មិនអនុវត្តតាមចំណេះដឹង)ទៅវិញទេ។ នេះជាគម្ពីរតាវរ៉ត និងគម្ពីរអ៊ិញជីលដែលស្ថិតក្នុងដៃពួកយ៉ាហ៊ូទី និងពួកណាសរ៉នី។ ទន្ទឹមនឹងនេះ វាពុំបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនបានទាញយកផលប្រយោជន៍ពីខ្លឹមសារនៃគម្ពីរទាំងពីរនេះនោះដែរ ពោលគឺការអនុវត្តនូវអ្វីដែលពួកគេបានចេះ។