“ជនណាដែលជួបអល់ឡោះដោយមិនបានធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់នឹងអ្វីមួយ នឹងបានចូលឋានសួគ៌។ រីឯជនណាដែលជួបទ្រង់ដោយបានធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ នឹងបានចូលឋាននរក”។

ឧត្តមភាពនៃជំនឿចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់(តាវហេទ) ហើយពិតណាស់ វាជាមូលហេតុមួយដែលនាំឲ្យរូបគេរួចផុតពីការស្ថិតនៅជាអមតៈក្នុងឋាននរក។
ឋានសួគ៌ និងឋាននរក គឺស្ថិតនៅជិតមនុស្សលោក ដោយរវាងរូបគេ និងឋានទាំងពីរនេះ គឺមានតែសេចក្តីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ(ដែលនៅបាំង)។
ព្រមានពីអំពើស្ហ៊ីរិកទោះបីតិចក្តី ច្រើនក្តី ព្រោះថាការរួចផុតពីឋាននរក គឺតាមរយៈការចៀសវាងពីអំពើស្ហ៊ីរិកនេះឯង។
ទង្វើរបស់មនុស្ស គឺអាស្រ័យលើស្ថានភាពនៃជីវិតចុងក្រោយរបស់ពួកគេ។