“ឱស្ត្រីទាំងឡាយ! ចូរពួកនាងធ្វើការបរិច្ចាគទាន ព្រោះគេបានបង្ហាញខ្ញុំឃើញថា ភាគច្រើននៃអ្នកឋាននរក គឺជាពួកនាង”។ ពេលនោះ ពួកនាងក៏បានសួរថា៖ តើហេតុអ្វីទៅ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ? លោកបានឆ្លើយថា៖ “ពួកនាងចូលចិត្តដាក់បណ្តាសា និងមិនដឹងគុណស្វាមី។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញនរណាម្នាក់ដែលមានភាពខ្វះខាតខាងបញ្ញានិងសាសនាដែលអាចដឹកនាំលើភាពឆ្លាតវៃរបស់បុរសជាងពួកនាងឡើយ”។

ស៊ូណិតឱ្យស្ត្រីចេញទៅសឡាតរ៉យ៉ា និងផ្តល់ដំបូន្មានដល់ពួកនាងដោយឡែក។
ការមិនដឹងគុណប្តី និងការចូលចិត្តប្រទេចផ្តាសា គឺជាបាបកម្មធំ ព្រោះមានការព្រមាននូវឋាននរកដែលជាសញ្ញាបញ្ជាក់ពីបាបកម្មធំ។
ហាទីស្ហនេះបញ្ជាក់ថា ជំនឿមានការកើនឡើង និងថយចុះ។ ដូចនេះ អ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះច្រើន សេចក្តីជំនឿនិងសាសនារបស់គេក៏កើនឡើង។ ហើយជនណាដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះបានតិច សេចក្តីជំនឿនិងសាសនារបស់គេក៏ថយចុះដែរ។
អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ប្រាជ្ញាអាចមានការកើនឡើង និងថយចុះ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ សេចក្តីជំនឿ។ ការលើកឡើងពីភាពខ្វះខាតចំពោះស្ត្រី គឺពុំមែនក្នុងន័យស្តីបន្ទោសពួកនាងឡើយ ព្រោះនេះជាផ្នែកមួយនៃធម្មជាតិរបស់ស្ត្រី។ ប៉ុន្តែការរំលឹកនេះ គឺដើម្បីព្រមានកុំឱ្យងុបងល់ជាមួយនឹងពួកនាង។ ដូច្នេះហើយទើបទណ្ឌកម្មត្រូវបានកំណត់លើអ្វីដែលបានរៀបរាប់ដូចជា ការបដិសេធ និងរឿងផ្សេងទៀត មិនមែនព្រោះតែភាពខ្វះខាតឡើយ។ ហើយភាពខ្វះខាតនៃសាសនាមិនត្រូវបានកំណត់ត្រឹមតែអ្វីដែលនាំឱ្យមានបាបទេ ប៉ុន្តែវាទូលំទូលាយជាងនេះទៅទៀត។
បង្ហាញថា សិស្សអាចសួរគ្រូ ហើយអ្នកក្រោមឱវាទអាចសួរអ្នកដឹកនាំអំពីអ្វីដែលគេបាននិយាយ បើសិនជាមិនយល់ច្បាស់។
បង្ហាញថា ការធ្វើសាក្សីរបស់ស្ត្រីស្មើនឹងពាក់កណ្តាលនៃការធ្វើសាក្សីរបស់បុរស ព្រោះតែស្ត្រីមិនសូវមានភាពច្បាស់ការត្រឹមត្រូវ។
ចំពោះប្រសាសន៍របស់លោក៖ “ខ្ញុំមិនដែលឃើញអ្នកដែលខ្វះខាត...” អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំគិតថា នេះជាផ្នែកមួយនៃមូលហេតុដែលភាគច្រើននៃអ្នកឋាននរក គឺជាស្ត្រី ពីព្រោះពួកនាងជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យប្រាជ្ញារបស់បុរសដ៏ល្អម្នាក់បាត់បង់ រហូតដល់បុរសនោះធ្វើ ឬនិយាយអ្វីដែលមិនគួរ។ ដូច្នេះ ពួកនាងរួមចំណែកក្នុងអំពើបាបជាមួយគេនោះបន្ថែមលើអំពើបាបផ្សេងទៀត។
ហាមឃាត់ស្ត្រីមិនឲ្យសឡាត និងបួសក្នុងអំឡុងពេលមករដូវ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ពេលមានឈាមក្រោយសម្រាលកូន។ បន្ទាប់មក ស្ត្រីត្រូវសងតែការបួសប៉ុណ្ណោះនៅពេលជ្រះស្អាត។
បង្ហាញពីអត្តចរិតដ៏ល្អប្រពៃរបស់ណាពី ﷺ ដោយលោកបានឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ស្ត្រីដោយគ្មានការស្តីបន្ទោស ឬរិះគន់។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ការបរិច្ចាគទានអាចការពារពីទណ្ឌកម្ម និងអាចលុបលាងបាបកម្មដែលកើតឡើងរវាងមនុស្ស។
អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ភាពខ្វះខាតផ្នែកសាសនាចំពោះស្ត្រី គឺដោយសារតែការបោះបង់ការសឡាត និងការបួសក្នុងអំឡុងពេលមករដូវ ព្រោះអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះច្រើន សេចក្តីជំនឿនិងសាសនារបស់គេក៏កើនឡើង។ ហើយជនណាដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះបានតិច សាសនារបស់គេក៏ថយចុះដែរ។ មួយវិញទៀត ភាពខ្វះខាតផ្នែកសាសនាអាចនាំឱ្យមានបាបកម្ម ដូចជាអ្នកដែលបោះបង់សឡាត ឬបួស ឬការគោរពសក្ការៈដែលជាកាតព្វកិច្ចផ្សេងទៀតដោយគ្មានហេតុផលអនុគ្រោះ ហើយក៏អាចគ្មានបាបកម្មផងដែរ ដូចជាអ្នកដែលបោះបង់សឡាតជុមអាត់ ឬការតស៊ូប្រយុទ្ធ ឬប្រការផ្សេងទៀតដែលមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់គេដោយគ្មានហេតុផលអនុគ្រោះ។ ម្យ៉ាងទៀត វាក៏អាចជាការតម្រូវឱ្យត្រូវតែបោះបង់ផងដែរ ដូចជាត្រូវបោះបង់សឡាត និងបួសចំពោះស្ត្រីដែលមករដូវជាដើម។