“ប្រសិនបើនាងចង់ សូមនាងអត់ធ្មត់ នាងនឹងបានចូលឋានសួគ៌។ តែប្រសិនបើនាងចង់(ជាសះស្បើយ) ខ្ញុំនឹងបួងសួងសុំពីអល់ឡោះឲ្យនាងបានជាសះស្បើយ”

ការអត់ធ្មត់ចំពោះគ្រោះដែលខ្លួនជួបប្រទះក្នុងលោកិយនាំឲ្យបានចូលឋានសួគ៌។
អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ក្នុងហាទីស្ហនេះបង្ហាញថា អ្នកដែលកើតជំងឺឆ្កួតជ្រូក គឺគេនឹងផ្តល់ផលបុណ្យយ៉ាងពេញលេញដល់ជននោះ។
ភាពបរិសុទ្ធ និងការខ្មាសអៀនរបស់បណ្តាសហាហ្ពាត់ដែលជាស្ត្រី رضي الله عنهن និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកនាងលើការបិទបាំងរាងកាយ។ ជាការពិតណាស់ ចំពោះស្ត្រីខាងលើ អ្វីដែលនាងបារម្ភខ្លាចជាងគេបំផុត គឺការលេចចេញផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយរបស់នាងមកខាងក្រៅ។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ការទទួលយកវិធីសាស្រ្តដ៏តឹងរ៉ឹងគឺប្រសើរជាងការទទួលយកវិធីសាស្រ្តធូររលុង សម្រាប់អ្នកដែលដឹងថាគេមានសមត្ថភាព និងមិនខ្សោយពេកក្នុងការប្រកាន់ខ្ជាប់ចំពោះវិធីសាស្រ្តដេលតឹងរឹង។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះបញ្ជាក់ថា ការព្យាបាលជំងឺទាំងឡាយតាមរយៈការបួងសួង និងការសុំជ្រកកោនទៅកាន់អល់ឡោះ គឺមានប្រសិទ្ធិភាព និងផលប្រយោជន៍ជាងការប្រើថ្នាំ ហើយឥទ្ធិពល និងប្រតិកម្មរបស់រាងកាយចំពោះវាគឺធំជាងឥទ្ធិពលនៃថ្នាំផងដែរ។ ហើយវាមានប្រសិទ្ធភាពទៅបានគឺទាល់តែមានពីរយ៉ាង៖ ទីមួយ ចំពោះមូលហេតុគឺត្រូវមានចេតនាពិតប្រាកដក្នុងការយកវាជាមូលហេតុ និងទីពីរ សម្រាប់អ្នកជំងឺគឺត្រូវប្រគល់ខ្លួន និងកម្លាំងចិត្តរបស់គេ ដោយការគោរព និងការជឿទុកចិត្តឲ្យមុតមាំ ទៅចំពោះអល់ឡោះ។ والله أعلم
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះជាភស្តុតាងនៃការអនុញ្ញាតឲ្យបោះបង់ការព្យាបាល។