ეს ქვეყანა მორწმუნისთვის ციხეა, ხოლო ურწმუნოსთვის სამოთხე

იმამ ან-ნავავი ამბობს: «ყოველი მორწმუნე ამ დუნიაში თითქოს პატიმარია, რადგან მისთვის აკრძალულია ვნებებისა და სურვილების დაკმაყოფილება, რაც აკრძალული ან არასასურველია, ასევე მას ევალება რთული თაყვანისცემის შესრულება. მაგრამ როცა ის გარდაიცვლება, განთავისუფლდება ამ შეზღუდვებისგან და უზენაესი ალლაჰის მიერ მომზადებულ მარადიულ ნეტარებაში შევა, რომელიც სრულყოფილი და ყოველგვარი ნაკლისგან თავისუფალი იქნება. რაც შეეხება ურწმუნოს, ის ამ ცხოვრებაში (დუნიაში) გარკვეულ სიამოვნებებს იღებს, თუმცა ეს სიამოვნება მცირეა და მას თან ახლავს სხვადასხვა განსაცდელი და დარდი. მაგრამ როცა ის მოკვდება, აღმოჩნდება მარადიულ ტანჯვაში და სამუდამო უბედურებაში».
ას-სინდი ამბობს: «მორწმუნის ციხე–თუნდაც ის ამ ცხოვრებაში ნეტარებაში იმყოფებოდეს, სამოთხე მისთვის ამაზე უკეთესია. (ურწმუნოს სამოთხე) – თუნდაც ის განსაცდელში იყოს, ჯოჯოხეთი მისთვის ამაზე უარესია».
ამქვეყნიური ცხოვრება უმნიშვნელოა უზენაესი ალლაჰის წინაშე.
ეს ცხოვრება არის განსაცდელისა და გამოცდის ადგილი მორწმუნეთათვის.
ურწმუნომ თავისი სამოთხე ამ ცხოვრებაში დააჩქარა, ამიტომ საიქოში სამოთხე და მისი ნეტარება მას აეკრძალა.