አልላሁመ ለከ አስለምቱ፣ ወቢከ አመንቱ፣ ወዐለይከ ተወከልቱ፣ ወኢለይከ አነብቱ፣ ወቢከ ኻሶምቱ፤ አልላሁመ ኢኒ አዑዙ ቢዒዘቲከ፣ ላኢላሃ ኢላ አንተ አንቱዲለኒ፣ አንተልሐይዩ ለዚ ላየሙት፣ ወልጂኑ ወልኢንሱ የሙቱን" ትርጉሙም "አላህ ሆይ! ላንተ እጅ ሰጥቻለሁ፤ ባንተም አምኛለሁ፤ ባንተም ላይ ተመክቻለሁ፤ ወዳንተም ተመልሻለሁ፤ ባንተ መንገድም ተሟግቻለሁ፤ አላህ ሆይ! እኔ እንዳታጠመኝ በልቅናህ እጠበቃለሁ፤ ካንተ በቀርም በእውነት የሚመለክ የለም። የማይሞት ህያው አንተው ነህ። ጋኔንም ሰውም ይሞታሉ።" ማለት ነው።

የምንፈልገውን ከመጠየቃችን በፊት ሁሌም ውዳሴን ማስቀደም የተደነገገ እንደሆነ እንረዳለን።
በአላህ ላይ ብቻ መመካትና ከርሱ ጥበቃን መፈለግ ግዴታ እንደሆነ እንረዳለን። ምክንያቱም እርሱ በምሉዕነት መገለጫዎች የሚገለፅ ነውና። እርሱ ብቻ ነው መጠጊያ። ፍጡራን ባጠቃላይ ደካሞችና ሞት የሚከተላቸው ናቸው። ስለዚህም በነርሱ ላይ ለመመካት ብቁ አይደሉም።
ሁሉን ያቀፉና ምንም ያላስቀሩ በሆኑት እንዲሁም እውነተኛ ኢማንና ወሰን የለሽ እርግጠኝነትን የሚገልፁ በሆኑት በነዚህ ቃላቶች ዱዓ በማድረግ የነቢዩን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) ፈለግ መከተል ተገቢ እንደሆነ እንረዳለን።
ሲንዲይ እንዲህ ብለዋል: "(ህያው አንተው ነህ) ማለታቸው ጥበቃ ሊፈለግበት የሚገባው አንተ ብቻ እንጂ ሌላ ማንም አይደለም። ለማለት ነው።"