АМР БА МАЪРУФ ВА НАҲЙ АЗ МУНКАР

АМР БА МАЪРУФ ВА НАҲЙ АЗ МУНКАР

Оё падару модар ва бародар ва хешу табори худро амр ба маъруф ва наҳй аз мункар бикунем?
Дар шариъат машруъ он аст, ки амр ба маъруф ва наҳй аз мункар ва даъват бояд аввал аз хешу табор ва ҳамнишинон сар шавад. Аллоҳ таъоло ба Паёмбар ﷺ мегуяд: “Ва хешовандони наздики худро бим кун”. Сураи Шуъаро: 214. Ва инчунин мефармояд: “Эй ононе, ки имон овардед, худ ва аҳли хонаи худро аз оташе, ки оташангези он мардумон ва сангҳо бошанд, нигоҳ доред”. Сураи Таҳрим: 6. Пас шахси муъмин аз атрофи худ даъватро шуруъ кунад. Аллоҳ таъоло ба Паёмбари худ ﷺ мегуяд: “Ин китобе аст, ки бар ту фуруд оварда шуд, пас бояд дар синаи ту аз он ҳеҷ тангӣ набошад. (яъне аз таблиғи он) то ба он бим куни”. Сураи Аъроф: 2. Ва Аллоҳ таъоло барои мо дар бисёр сураҳо мисолҳо овардааст: Ба мисли қиссаи Иброҳим алайҳис салом бо ҳамроҳии падараш. Ва қиссаи Нуҳ алайҳис салом бо ҳамроҳии писараш ва қиссаи Фиръавн (лаънати Аллоҳ
бар ӯ бод) бо ҳамроҳии занаш, ки бояд мо ин қиссаҳоро бихонем!.

ХЎРДАНИҲО ВА НЎШИДАНИҲО

ХӮРДАНИҲО ВА НӮШИДАНИҲО

Асл дар хӯрданиҳо ва нӯшиданиҳо он ҳама ҳалол аст. Аллоҳ фармудааст; Эй мардум аз ончи дар рӯйи замин ҳалолу покиза аст, бихӯред». Бақара 168. Магар он чизҳое, ки ба ҳалол будани он далел омада бошад. Ба мисли худмурда, хун, гӯшти хук, хамр ва ғайраҳо.
Ва инчунин тановули баъзе чизҳое, ки дар шариъат ҳаром аст:
1. Ҳама он чизҳое, ки ба инсон зарар аст ва собит шудааст. Аллоҳ фармуд: «Ва нафси худро накушед». Нисо29.
2. Хӯрданӣ ва нӯшиданиҳои наҷас. Аллоҳ фармуд:«Ва ба инҳо нопокизаҳоро ҳаром мекунад». Аъроф 157.
3. Мухаддарот, сигор ва ҳама навъҳои он ҳаром аст. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи васаллам фармуданд; «Ҳар чизи масткунанда хамр ва ҳар хамр ҳаром аст». Муслим.
Инчунин нӯшидани давоҳои зараровар, магар дар ҳолати зарурот ва ҳоҷат ба он доштан, ки он ҳама бо тавсияи табиби мутахассиси ҳамон соҳа.

ЗИЁРАТИ ҚАБРҲО

ЗИЁРАТИ ҚАБРҲО

Паёмбар саллаллоҳу алайҳи васаллам уммати худро васият ба зиёрати қабрҳо карданд, ки он охиратро ба ёд меорад ва он се навъ аст:
1. Зиёрати шаръӣ: Ин зиёрат барои дуои мурдагон, раҳм кардан ба онҳо ва ба ёд овардан охират аст.
2. Зиёрати бидъатӣ: Мақсади ин зиёрат ибодат бошад, ба мисли қироъати Қуръон, намоз, қурбонӣ ва ғайраҳо. Инҳо ҳама васила ба сӯйи ширк аст.
3. Зиёрати ширкӣ: Мақсади ин зиёрат, дуои соҳиби он қабр ва талаби ёрӣ аз онҳо, қурбонӣ ва назр ба онҳо ва ғайра аз ибодатҳое, ки ҳама ширк ба Аллоҳ аст.

Суннат аст, ки шахси зиёраткунанда ба қабрҳо салом диҳад ва дар ҳаққи соҳиби он қабр ва дигар мусалмонон дуо бикунад. Ҳадиси Бурайда разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки гуфт: «Вақте, ки ба қабристон мебаромадем Паёмбар саллаллоҳу алайҳи васаллам ба мо чи тавр салом доданро таълим доданд: «Ассалому алайкум муъминон ва мусалмононе, ки сокини ин диёр ҳастед, Аллоҳ бар гузаштагон ва ояндагони мо раҳм бикунад ва мо низ ба хости Аллоҳ ба шумо хоҳем пайваст. Аз Парвардигор мепурсем, ки ба шумо ва бар мо офият ато фармояд». Муслим.

ДАҚИҚАҲОИ ҚИМАТБАҲО

ДАҚИҚАҲОИ ҚИМАТБАҲО

Ҳасани Басрӣ раҳимаҳуллоҳ гуфт; «Эй фарзанди Одам, ҳароина ту ин рӯзҳо ҳастӣ, агар як рӯзи ту рафт, пас баъзеи он рафтааст». Ва вақти ту ҳамон умри ту аст. Албатта он сарвати ҳақиқӣ аст. Барои он ки он маҳдуд шудааст. Агар рафт, пас дигар боз намегардад. Зеро Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Ду неъмат аст, ки бисёр мардум аз он зиён мебинанд, яъне аз он кам истифода мебаранд ва он ду неъмат; Тандурустӣ ва фароғат аст». Бухорӣ.
Ин ду неъмате аст, ки мардум қадри онро намедонанд ва аз он фоида намегиранд.Ва ин ишора бар он аст, ки ин ду неъматро ғанимат бидонем ва ҳифзкунандаи он бошем. Рамазон дар як сол як моҳ аст, ки ба мисли абр хеле босуръат мегузарад. Ҳамчуноне, ки Аллоҳ таъоло фармуд; «Рӯза доштан дар чанд рӯзи шумурдашуда аст». Бақара 184. Лекин Аллоҳ таъоло дар ин моҳ шаберо гузоштааст, ки он шаб беҳтар аз ҳазор моҳ аст. Ҳароина ин рӯзҳои моҳи Рамазон, рӯзҳои кам аст. Пас онро ғанимат дониста беҳуда сарф макун.
Бисёр тиловати Қуръон ва зикри Аллоҳ бикун. Суннатҳои Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва салламро иҷро карда намозҳои нафли бихон. Дуоҳои нек бикун. Амр ба маъруф ва наҳй аз мункар бикун. Дар ҳама аҳвол аз Аллоҳ битарс. Дар ошкор ва пинҳон даст ба гуноҳ мазан. Ба бародарони мусалмонат насиҳат бикун. Онҳоро ба намоз даъват намо. Ин вақтҳои бофазилатро ғанимат шуморида дар дуо ва зикри Аллоҳ бош. Хоссатан дар сеяки охири шаб, байни азон ва иқомат, вақти ифтор, баъди намози бомдод, то баромадани офтоб.
Пас бидонем, ки қалби инсон дар ҳар задан чунин мегӯяд; «Албатта ин ҳаёт дақиқаҳо ва сонияҳост».

ҲУКМИ ҚИРОАТИ ҚУРЪОН АЗ МУСҲАФ ДАР НАМОЗҲОИ НАФЛИ

ҲУКМИ ҚИРОАТИ ҚУРЪОН АЗ МУСҲАФ ДАР НАМОЗҲОИ НАФЛӢ

حكم قراءة القرآن من المصحف في صلاة النفل

Ҷоиз аст, ки имом дар намози таровеҳ аз мусҳаф қироъат бикунад. Зеро ин роҳ беҳтар аст, ки ҳама муқтадиҳо тамоми оятҳои Қуръонро аз имом бишнаванд. Бо ин далел аз Қуръон ва Суннат омадааст, ки далолат ба ҷоиз будани қироъат дар намозро мекунад, ки имом аз мусҳаф хонад ва ё аз ёди худ.
Аз Оиша разияллоҳу анҳо ривоят, ки ӯ ба хидматгори худ Зиквон амр кард, то дар моҳи Рамазон ба онҳо имом бошад ва Зиквон аз мусҳаф қироъат мекард. (Бухорӣ).
Лекин агар имом ҳофизи Қуръон бошад ва аз ёди қалбаш Қуръонро қироъат кунад, дар ин ҳолат зарур нест, ки аз мусҳаф бихонад. Ва ин афзалтарин роҳ аст. Зеро ҷамъкунандаи қалб ва ҷалбкунандаи хушуъ мебошад. Ва аммо он танҳогузоре, ки Қуръонро ҳифз накардааст, ба ӯ ҷоиз аст, ки аз мусҳаф дар намози таровеҳ қироъат бикунад. Зеро ин амал беҳтар аз тарк кардани Қуръон дар шабҳои Рамазон аст.