Downloads

توحيد الربوبية باللغة الفلبينية

Alam mo ba kung ano ang karapatan ni Allah ﷻ mula sa kanyang mga alipin?…

At naisip mo ba papaano natin ito magagampanan?…

Ang karapatan ni Allah ﷻ mula sa kanyang mga alipin ay kanilang pagsamba sa kanya ng walang pagtatambal, at ang Tawheed o kaisahan ni Allah ﷻ  ay nahahati sa tatlong klase: Tawheed Al-Rububiyah, Tawheed Al-Uluhiyah, Tawheed Al-Asmaa wa Al-Sifaat.

Ang Tawheed Al-Rububiyah ay kaisahan ni Allah ﷻ sa kanyang kapangyarihan at abilidad. Ito ay ating panghahawakan ng walang alinlangan na si Allah ﷻ ang nag-iisa sa kanyang abilidad na lumikha, pagbaba ng biyaya, at pangangasiwa.

At ating paniniwalaan na si Allah ﷻ ang nag-iisa sa kanyang kaharian, pagbibigay ng buhay, at ganun rin sa pagbawi nito. At si Allah ﷻ lamang ang nag-iisa sa pagtulong, at pagpapahintulot ng pinsala o kapahamakan, at siya ang nag-iisa sa pakikinig ng mga panalangin ng mga nangangailangan.

At ang Allah ﷻ ay nilubos ng walang limitasyon na biyaya ang lahat ng kanyang mga alipin, at biyaya ng gabay ay pinagkaloob lamang sa mga mananampalataya, si Allah ﷻ  ang panginoon at lumikha ng lahat,  lahat ay sumasailalim sa kanyang kaharian, ang lahat ng mga nasa kalangitan at kalupaan at kung ano ang nasa pagitan nito ay kanyang tagasunod.

At kahit ang mga hindi mananampalataya sa Makkah (Quraish) ay naniniwala sa ganitong uri ng kaisahan ni Allah (Al-Rububiyah), ngunit kahit sila ay maniwala sa Al-Rububiyah (kaisahan ni Allah sa kanyang mga kakayahan), ito ay hindi sapat hanggat hindi sila naniniwala sa kaishan ni Allah ﷻ sa pagsamba (Al-Uluhiyah) at sa kaisahan ni Allah ﷻ sa kanyang mga pangalan at mga katangian (Al-Asmaa wa Al-Sifaat).

يوم عرفة باللغة الفلبينية

Sa pagsikat ng araw sa ika-siyam ng buwan ng Dhul-Hijjah, ang mga nagsasagawa ng Hajj o pilgrimahe ay papunta patungo sa Arafah, na kung saan ito ay haligi ng Hajj. Ang araw ng Arafah ay araw na kung saan ito ay sasaksi para sa atin sa Araw ng Paghuhukom, at ang Allah ﷻ ay sumumpa sa araw na ito, bilang pagpapakita sa kadakilaan, gantimpala, karangalan na pumapaloob sa araw na ito.

Sinabi ng Allah ﷻ :  “Isinusumpa ko sa ipinangakong Araw, at sa sumasaksi at sa kanyang sinaksihan”. At ang ibigsabihin ng araw na sumasaksi dito ay ang Arafah, katulad ng naiulat sa Propeta Muhammad ﷺ.

At sa araw na ito, ang ankan ni Adan ay inipon ng Allah ﷻ at Kanyang pinasaksi na walang ibang diyos na dapat sambahin maliban sa Allah ﷻ.

At sa araw na ito, ang relihiyong Islam ay kinumpleto, at nilubos ang biyaya para sa Propeta Muhammad ﷺ  at sa kanyang nasyon, at ang araw na ito ay araw ng pagpapatawad ng kasalanan at pagliligtas mula sa apoy ng impiyerno.

At ito ang araw ng Eid sa mga tao na tumayo sa Arafah, at inutos ng Propeta Muhammad ﷺ  sa mga hindi nakapagsagawa ng Hajj ang pag-aayuno sa araw na ito, at kanyang sinabi: “Ang ayuno sa araw ng Arafah, ay pagpapatawad mula sa Allah ﷻ  ng mga nakaraang taon nating kasalanan at ang ating mga kasalanan sa darating na taon”.

At sa Arafah, ang mga nagsagawa ng Hajj ay tatayo, inaalala ang Allah, itinataas ang kanilang mga kamay bilang pananalangin sa Allah ng mataimtim hanggang sila ay abutan ng paglubog ng araw.

Sinabi ng Propeta Muhammad ﷺ :  “Ang pinakamainam na Dua o panalangin sa araw ng Arafah, ay kung ano ang aking sinabi at ng mga naunang propeta bago ako;

“La ilaha illallah wahdahu la sharika lah, lahul mulku, lahu hamdu, wa huwa a’la kulli shay-in Qadeer”. Walang ibang diyos na karapatdapat samabahin maliban sa Allah, Sya lamang ang nag-iisa, walang katambal, ang kaharian ay sa Kanya lamang, lahat ng papuri at pasasalamat ay sa Kanya lamang, tunay na Sya ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay”.

Pagkatapos maniwala ng isang tao sa Al-Rububiyah, kinakailangan ang pananamapalataya na si Allah ﷻ  ang Nag-iisa sa ating lantaran at patago na pagsamba, at hindi natin sasambahin ang kahit sino maliban sa natatanging tagapaglikha, nagbibigay ng biyaya, at tanging nangangasiwa sa Kanyang kaharian.

Ating mapapagtanto na hindi sapat na maniwala ang isang tao na mayroong nag-iisang tagapaglikha, nagbibigay ng biyaya, at hindi matatawag na isang Muslim. At kinakailangan na ating maging layunin na si Allah ﷻ  ang kararapat na Nag-iisa sa ating pagsamba.

Sa ganitong dahilan hindi naging mananampalataya ang mga Mushrikun o mga tumaliwas at nagtambal sa Allah ﷻ , at kung ating titingnan ang mga talata sa Qur’an na nagsasaad ng pagiging panginoon ni Allah, ito’y palaging sinusundan ng pag-anyaya sa Kanyang karapatan sa pagsamba.

Ang Tawheed Al-Uluhiyah ay pondasyon ng relihiyong Islam na kung saan kapag ito’y nasira, hindi matatawag na mananampalataya ang isang tao, at sa ganitong klase ng kaisahan ng panginoon ipinadala ang mga rebelasyon kasama ang mga Propeta, at sa ganitong klase ng kaisahan ng panginoon nilikha ang paraiso at impiyerno.

Ang kaisahan ni Allah ﷻ sa Kanyang pagsamba ay kinakailangan na tayo’y magkaroon ng sinsiridad sa relihiyon, ang ating pagmamahal, pagdakila, pagtitiwala, pagdepende, pagkatakot, at pananalangin ay lahat kay Allah lamang. At wala tayong pagsumpa, pag-aalay o pagsasakripisyo maliban na ito’y para sa Allah lamang, at ganito ang ating gagawin sa lahat ng ating pagsamba, ito man ay pagsamba na nararamdaman ng ating puso, o pagsamba na ginagawa ng ating katawan, lahat ay iuukol sa Allah, nang walang halong pagtatambal.

Sino ang tinatawag na “Awliyaa Allah” (alagad ni Allah)?

Mayroong mga tao na nag-aakala na ang Awliya ni Allah ﷻ ay kung sino ang mga nasa libingan, o nasa ilalim ng simboryo(dome).

Ang Wali ay kinakailangan na mananamplataya, matatakutin sa Allah, kahit ano pa ang kanyang kalagayan sa lupa, sinabi ni Allah ﷻ sa Qur’an: “Katotohanan ang mga Awliyah ni Allah, sila ay walang madaramang pangamba at sila ay walang mararanasan na kalungkutan. Sila ay yaong mga tunay na naniniwala at laging kinakatakutan ang parusa ni Allah”.

Ang Wali ay kinuha sa salitang-ugat na “Al-Walaa” ibig sabihin ay malapit, kaya ang Wali ay siya yung tao na lubos na kinikilala si Allah, sa pamamagitan ng parating pagsamba na may katapatan, upang mas mapalapit sa Allah ﷻ.

At ang mga Awliyaa ni Allah ay sila yaong mga tao na minamahal kung ano ang minamahal ni Allah ﷻ, at kinamumuhian kung ano ang hindi nais ni Allah ﷻ, sinabi ng Propeta Muhammad ﷺ: “Ang pinakamainam na pananampalataya ay pagmamahal para sa Allah, at pagkamuhi para sa Allah”.

Ito ay maglilinaw sa mga tao na nag-aangkin na sila ay mga Awliya, habang sila ay hindi sumusunod sa mga ipinag-uutos ng Allah ﷻ mula sa Qur’an at Sunnah, at ang kanilang pag-aangkin na dumarating sa kanilang puso ang mga balita ng panginoon ay malaking kasinungalingan at panliligaw, kahit na sila ay makagawa ng mga milagro.

Sinabi ng mga iskolar: “Kahit na ikaw ay makakita ng lalaki na lumilipad sa hangin o siya man ay nakakapaglakad sa ibabaw ng tubig, huwag kayong malinlang/maniwala hangga‘t hindi malinaw sa inyo ang kanyang pagsunod sa mga kautusan at ipinagbabawal”.

At walang partikular na itsura, damit, gupit ng buhok ang mga Awliya, sila rin ay nagkakamali (ngunit sila ay hindi nananatili sa kasalanan), sinabi ng Propeta Muhammad ﷺ : “Lahat ng anak ni Adan ay nagkakamali, at ang mainam sa lahat ng nagkamali ay siya na humihingi ng kapatawaran”.

Dahil ang mananampalataya ay makakagawa ng hindi makatarungan sa kanyang sarili ayon sa antas ng kanyang kasalanan, at siya ay mapapalapit sa Allah ﷻ ayon sa antas ng kanyang pananampalataya.

Tandaan na ang pinakamalalapit sa Allah ﷻ ay mga Propeta, at ang pinakamainam sa kanila ay ang huling Propeta na si Muhammad. Nararapat na kilalanin natin ang tunay na Awliya ni Allah, sinabi ni Allah ﷻ sa Hadith Al-Qudsi: “Kung sinuman ang kinalaban ang aking Wali, ako ang kanyang kinakalaban”.