Аллоҳ (Азза ва Ҷалла) дасти Худро дар шаб боз мекунад, то гунаҳкори рӯз тавба кунад ва рӯзона дасти Худро боз мекунад, то гунаҳкори шаб тавба кунад, то ин ки офтоб аз мағриб тулуъ кунад

Қабули тавба то замоне идома дорад, ки дари он боз аст. Ва дари тавба бо тулуи офтоб аз мағриб баста мешавад. Ва ин ки инсон бояд пеш аз ғарғараи марг, ки расидани руҳ ба гулӯ аст, тавба кунад.
Ноумед ва маъюс нашудан ба сабаби иртикоби гуноҳ, зеро омурзиш ва раҳмати Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъоло васеъ аст ва дари тавба боз аст.
Шартҳои тавба: Якум: тарки гуноҳ. Дуюм: пушаймон шудан аз содир кардани он. Сеюм: тасмим гирифтан, ки ҳаргиз ба он барнагардад. Ин агар гуноҳ дар ҳуқуқи Аллоҳи Мутаъол бошад. Аммо агар гуноҳ дар бораи ҳуқуқи бандагон бошад, пас барои дурустии тавба шарт аст, ки он ҳақ ба соҳибаш баргардонда шавад, ё соҳиби он ҳақ аз он бигзарад.