“යුදෙව්වන් හා කිතුනුවන් කෙරහි නුඹලා සලාම් පවසා ආරම්භ නොකරනු. ඔවුන් මාර්ගයේ සිටිනු නුඹලා දුටු විට ඔවුන් එහි කෙළවරින් ගමන් කිරීමට සළස්වනු.”

යුදෙව්වන් හා කිතුනුවන් හෝ වේවා ඔවුන් හැර දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන සෙසු මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිකයින් හෝ වේවා ඔවුන් කිසිවකු කෙරෙහි සලාම් පවසා ආරම්භ කිරීම මුස්ලිම් වරයකුට යුතු වන්නේ නැත.
ඔවුන් සලාම් පවසා ආරම්භ කළේ නම් ඒ සඳහා 'වඅලයිකුම්' (ඔබටත් එසේම වේවා) යන පැතුමෙන් ප්‍රතිචාර දැක්විය හැක.
හේතුවක් නොමැතිව හිතාමතාම දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන කාෆිර්වරයකුට පටු මාවතකට යොමු කරමින් හානියක් කිරීමට මුස්ලිම්වරයෙකුට අවසර නැත. නමුත් මාර්ගය පටු හෝ ජනාකීර්ණ නම්, එයට වැඩි අයිතියක් ඇත්තේ දෙවියන්ට අවනත වූ තැනැත්තාට ය. දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නා එයින් වැළකී සිටිය යුතුය.
දෙවියන්ට අවනත වූවන්ගේ අභිමානය අන් අයගේ පහත්බව විදහා පෑම. කිසිදු අසාධාරණයකින් හෝ අසභ්‍ය කථාවකින් තොරව එය විය යුතුය.
සර්ව බලධාරී අල්ලාහ් කෙරෙහි තබා ඇති අවිශ්වාසය නිසා දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් සීමා කිරීම ඔවුන් ඉස්ලාම් ආගම තුළට ප්‍රවේශ වීමට හේතුවක් වී ඔවුන් අපා ගිින්නෙන් මිදීමට හැක. එය සිදු වන්නේ එසේ කිරීමට හේතුව දැන ගත්තේ නම් පමණි.
අවශ්‍ය වූ විටෙක 'ඔබේ සැප සනීප කොහොමද? උදෑසන අවදි වූයේ කොහොම ද? සනද්‍යා කාලය ගත කළේ කොහොම ද? යනුවෙන් මුස්ලිම්වර‌යෙක් කාෆිර්වරයකුට ආරම්භයේ පවසා සිටීම වරදක් නැත. මන්දයත් තහනම සලාම් මත පදනම් වූ බැවිනි.
අත්-තීබී තුමා මෙසේ පැවසීය: ආගම විකෘති කරන්නෙකුට සලාම් පවසා ආරම්භ නො කිරීම විශිෂ්ඨයි. නාදුනන අයෙකුට සලාම් පවසා පසුව ඔහු දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන දිම්මි කාෆිර්වයෙකු ලෙස හෝ ආගම විකෘති කරන්නෙකු ලෙස හෝ පෙනී ගියහොත් ඔහුට කෙරෙන අපහාසයක් ලෙස මාගේ සලාමය මා නැවත හරවා ගනිමි යැයි පවසා සිටිය යුතුයි.