මිනිසෙක් නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් වෙත පැමිණ: "අස්සලාමු අලයිකුම්" යැයි පැවසීය. එතුමාණන් ඔහුට පිළිතුරු දුන්හ. එවිට නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ "දහයක් හිමිය

පැමිණෙන තැනැත්තා වාඩි වී සිටින්නන් හට සලාම් පැවසීම ආරම්භ කළ යුතු වේ.
සලාම්හි වචන වැඩි වන තරමට කුසල් ද වැඩි වනු ඇත.
සලාම් පැවසීමේ පූර්ණ ක්‍රමය "අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහු" යන්නයි. පිළිතුරු දීමේ උතුම්ම ක්‍රමය "වඅලෙයිකුමුස් සලාම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහු" යන්නයි.
සලාම් පැවසීමේ මට්ටම් විවිධය. එමෙන්ම ඒ සඳහා කුසල් හිමිවීමේ ප්‍රමාණය ද විවිධය.
මිනිසුනට යහපත කියා දීම, වඩාත් උතුම් දෑ ලබන්නට ඔවුන් අවදි කරවීම.
ඉබ්නු හජර් තුමා මෙසේ පවසයි: "ආරම්භ කරන්නා (වරහ්මතුල්ලාහ්) යනුවෙන් අමතරව පවසා සිටියේ නම්, ඊට අමතරව (වබරකාතුහු) යනුවෙන් පැවසීම සතුටුදායකය. ඔහු අමතරව (වබරකාතුහු) යැයි පැවසුවේ නම් පිළිතුරු දීමේ දී ඊට අමතරව යමක් ආගමානුගත කර තිබේ ද? එමෙන්ම ආරම්භ කරන්නා (වබරකාතුහු) යන වචනයට වඩා යමක් අමතරව ප්‍රකාශ කර තිබේ නම් එය ඔහුට ආගමානුගත ද? මුවත්තාඃ යන පුස්තකයේ සඳහන් ඉබ්නු අබ්බාස් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා විසින් වාර්ථා කළ හදීසයට අනුව වබරකාතුහු යන පදය සමග සලාමය අවසන් වේ යන්නය.