“මුස්ලිම් පුද්ගලයකු, තම සහෝදරයා වෙනුවෙන් ඔහු නැති අවස්ථාවක කරන ප්‍රාර්ථනාව පිළිගනු ලබන්නකි

දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරුන් ප්‍රාර්ථනාවෙන් හෝ වේවා ඔවුන් අන්‍යෝන්‍යව උපකාර කර ගැනීම සඳහා උනන්දු කිරීම.
නැති තැන ප්‍රාර්ථනා කිරීම දේව විශ්වාසයේ හා සහෝදරත්වයේ අවංකකම පැහැදිළිව පෙන්වා දෙන සාධකයකි.
කෙනෙක් නැති තැන ප්‍රාර්ථනා කිරීමට නියම කර ගැනීම. මක්නිසාදයත් සැබැවින්ම එය අවංක කමේ උපරිමය මෙන්ම හදවතින් සිදු කරන ක්‍රියාවක් වන බැවිනි.
තම සහෝදරයා වෙනුවෙන් ඔහු නැති තැන ප්‍රාර්ථනා කිරීම ප්‍රාර්ථනාවට පිළිතුරු ලැබීමට හේතුවක් වේ.
නවවි තුමා මෙසේ පවසයි: තම සහෝදර මුස්ලිම්වරයාට ඔහු නැති තැන ප්‍රාර්ථනා කිරීමේ මහිම ය. එසේ ඔහු මුස්ලිම්වරුන් කණ්ඩායමකට ප්‍රාර්ථනා කර සිටිය ද එම මහිමය ඔවුනට හිමි වනු ඇත. සමස්ත මුස්ලිම්වරුන් සඳහා ප්‍රාර්ථනා කර සිටිය ද බාහිර අර්ථය නම් ඔවුන්ට ද එය හිමිවන බවයි. ඇතැම් සලෆ්වරුන් (පුරෝගාමීන්) මෙසේ අදහස් දක්වා ඇත. තමන් වෙනුවෙන් ප්‍රාර්ථනා කළ යුතු නම්, ඔහු එම ප්‍රාර්ථනාව තම සහෝදරයා වෙනුවෙන් පතන්න. සැබැවින්ම එය පිළිතුරු ලබන්නට හේතුවක් වන අතරම එය එලෙසම ඔහුට ද හිමි වනු ඇත.
මලක්වරුන්ගේ ඇතැම් ක්‍රියාවන් පිළිබඳ විස්තර කිරීම. මෙම ක්‍රියාව සඳහා නියම කරන ලද මලක්වරුන් ද ඔවුන් අතර සිටිති.