الله عزوجل فرمایلي: د آدم زوی ما ازاروي، په زمانې بد وایې، حال دا چې زه زمانه یم، چاره زما په لاس کې ده، شپه او ورځ اړوم راړوم

دا حدیث هغه ډول حدیث دی چې رسول الله صلی الله علیه وسلم یې له خپل رب څخه روایتوي او قدسي یا الهي حدیث ورته ویل کېږي؛ دا هغه حدیث دی چې الفاظ او معنا دواړه یې د الله جل جلاله له خوا دي، خو د قرآن کریم ځانګړتیاوې نه لري چې له نورو کتابونو سره یې پرې توپیر کېږي، لکه دا چې (د قرآن کریم) په تلاوت سره عبادت کېږي، د را اخستلو لپاره یې طهارت کېږي او خلک پرې ننګول شوي دي.
له الله سبحانه وتعالی سره په وینا او عقیده کې ادب مراعتول.
اړینه ده چې انسان په تقدیر او قضا باور ولري، او د اذیتونو پر وړاندې صبر وکړي.
اذیت له ضرر څخه جلا دی؛ انسان د ناوړه خبرو په اورېدو یا لیدو سره اذیت ویني، خو له دې سره ضرر نه ویني، همداراز، انسان د بد بوی لکه د پیاز او هوږې له بوی څخه اذیت ویني، خو له دې سره ضرر نه ویني.
الله سبحانه وتعالى د خپلو بندګانو له ځینو بدو کړنو څخه خوښ نه وي او دا کارونه یې نه خوښېږي، خو سره له دې، هېڅ زیان ورته نه رسېږي؛ ځکه هغه ذات له هر ډول نقصان، اړتیا او کمښت څخه پاک دی، لکه څنګه چې الله تعالی په قدسي حدیث کې فرمایي: «اې زما بندګانو! تاسو نه زما ضرر ته رسېدای شئ چې ما ته زیان راورسوئ او نه زما نفعې ته رسېدای شئ چې ما ته ګټه راورسوئ».
زمانې (دهر) ته سپکاوی او توصیف یې درې ډولونه لري: ۱ - په داسې ډول د زمانې سپکاوی چې د کړنې نسبت ورته وشي؛ یعنې دا باور ولري چې زمانه ده چې حالات ښه یا بد کوي! چې دا لوی شرک دی؛ ځکه دی باور لري چې له الله سره بل خالق شته، او پېښې یې غیر الله ته منسوب کړې دي، ۲- داسې چې زمانې ته سپکاوی وکړي، پدې عقیده نه چې زمانه د حوادثو تر سره کوونکې ده؛ بلکې باور یې دا وي چې الله تعالی یې کوونکی دی، خو زمانه ځکه ملامتوي چې دا ناخوښه پېښې پکې رامنځته شوي دي؛ دا ډول سپکاوی حرام دی، ۳-چې موخه یې یوازې پېښه وي، نه ملامتول؛ او دا جائز دی، لکه د لوط علیه السلام قول چې ویې ویل: {وَقَالَ هَذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ} یعنې دا یوه سخته ورځ ده.