څوک چې د دنیوي غرض لپاره علم زده کړي، حال دا چې زده کړه یوازې د الله تعالی د خوښۍ لپاره کېږي، نو د قیامت په ورځ به د جنت بوي ونه مومي

د علم ترلاسه کولو لپاره اخلاص او په اخلاص ټینګار کول واجب دی.
د دې خبرې پر وړاندې ټینګ خبرداری چې شرعي علم د ځان ښودنې یا دنیوي ګټې د ترلاسه کولو د وسیلې په توګه وکارول شي او دا چې دا کار له کبیره ګناهونو څخه دی.
څوک چې د الله رضا لپاره علم ترلاسه کوي او دنیا ورته په طبیعي توګه راشي، نو اخیستل یې ورته جایز دي او دا ورته هېڅ زیان نه رسوي.
سندي ویلي: د "عرف الجنة" څخه یې مطلب خوشبویي ده، چې معنا یې له جنت څخه په محرومېدو کې مبالغه ده، ځکه څوک چې د څه شي بوي ونه مومي نه یې شي ترلاسه کولی.
که څوک علم زده کړي چې په اصل کې د الله رضا لپاره وي، خو دی یې د وظیفې یا نورو موخو لپاره زده کړي، نو باید الله تعالی ته لدې کار څخه توبه وباسي، نو الله تعالی به یې د بد نیت له ګناه څخه پاک کړي، ځکه هغه سپېڅلی ذات د لوي فضل خاوند دی.
دا خبرداری د دیني علم زده کوونکي ته دی او که څوک د دنیوي علومو لکه د انجینرۍ، کیمیا او داسې نورو زده کړه د دنیا لپاره وکړي، نو هغه پورې اړه لري چې د هر نیت لپاره یې کوي.