زما نه مخکې الله تعالی هیڅ یو امت ته پېغمبر نه دی لېږلی مګر دا چې هغه لره به د خپل د امت څخه ځانګړي ملګري (حواریان) وو او داسې ملګري چې د هغه په سنتو به يې عمل کاوه او د هغه د اوامرو پیروي به یې کوله

د مخالفانو پر وړاندې په وینا او کړنو د مبارزې ټینګار.
څوک چې په زړه هم د منکر مخالفت نه کوي دا یې د ایمان په کمزورتیا او یا له منځه تللو باندې دلالت کوي.
الله تعالی پیغمبرانو ته دا چاره اسانه کړه چې له هغوی وروسته نور پېغمبران یې رسالت پر غاړه واخلي.
څوک چې خلاصون غواړي نو د پېغمبرانو د تګلارې پیروي دې وکړي؛ ځکه د هغوی له لارې پرته نورې ټولې د هلاکت او ګمراهۍ لارې دي.
څومره چې د رسول الله صلی الله علیه وسلم او صحابه کرامو رضي الله عنهم د وخت سره واټن رامنځته کیږي، خلک سنت پریږدي، د خواهشاتو پیروي کوي او بدعتونه کوي.
د جهاد د مرتبو بیان، د هغه چا لپاره په لاس چې بدلون راوستلی شي لکه: چارسمبالي، واکمنان او امیران، او د حق د بیانولو لپاره په ژبه او خلک ورته رابلل، او په زړه د منکر منع کول او ورڅخه زړه بدی او ناخوښي.
د امر بالمعروف او نهی عن المنکر وجوب.