لَنْ يَزَالَ المُؤْمِنُ فِي فُسْحَةٍ مِنْ دِينِهِ، مَا لَمْ يُصِبْ دَمًا حَرَامًا». «مؤمن در وسعت دین خود باقی می‌ماند، تا اینکه خون حرام را بریزد

بزرگی گناه قتل بغیر حق و قتل عمد، چون مؤمن را از فراخی دین به پریشانی سوق می دهد.
خون های حرام چهار قسم است: 1- خون مسلمان، که بزرگ ترین آنهاست. 2- خون ذمی، یهودیان و مسیحیانی که در سرزمین اسلام با دین خود زیست می کنند با پرداخت جزیه، با انفاذ احکام اسلام بر آنان. 3- خون معاهدين، آنعده غیر مسلمانانی که در سرزمین خود می باشند و میان ما و آنان پیمان می باشد که با آنان نمی جنگیم و آنان با ما نمی جنگند. 4- خون مستأمن، آن کافر جنگجو هست که میان ما و آنان ذمه و پیمان نمی باشد، ولی ما آنان را تا وقت معین امان داده ایم، با فرمان ولی امر و یا کسی از معاونین او که صلاحیت این کار را دارد كه به سرزمین مسلمانان داخل می شوند.