ਜਿਸ ਨੇ

ਈਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਇਮਾਨ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਖ਼ਿਆਲਾਂ, ਮੰਦੀ ਆਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਰਾਮ ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਦਿਲ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਇਮਾਨ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਅਕਸਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਆਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨ-ਮਨਾਏ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੋਮਿਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਰੱਬ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਇਬਨ ਕੈਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਹਦੀਸ ਰੱਬ ਦੀ ਰੱਬੂਬੀਅਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਕਲਪਤਾ ਨਾਲ ਰਜ਼ਾ ਮੰਨਣ, ਰਸੂਲ ﷺ ਨਾਲ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਮੰਨਣ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।