ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਲਈ ਦੁਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਹਦੀਸ ਦੁਆ ਦੀ ਫ਼ਜ਼ੀਲਤ (ਮਹੱਤਤਾ) ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਦੁਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਮੰਨਦਾ ਹੈ) ਕਿ: ਅੱਲਾਹ ਗਨੀ (ਧਨਵਾਨ) ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਕੀਰ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲੇ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਕਰੀਮ (ਦਾਤਾ) ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਅੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਰਹੀਮ (ਮਿਹਰਾਂ ਵਾਲਾ) ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਖ਼ਤ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਕਾਦਿਰ (ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ) ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਮਾਣੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੁਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਰ ਵਾਲਾ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੀ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।