ਹਜ਼ਰਤ ਰਸੂਲੁੱਲ੍ਹਾ (ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵ ਸੱਲਮ) ਆਪਣੇ ਸਜਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁਆ ਕੀਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ: "ਅੱਲਾਹੁੱਮਮਾਗਫਿਰਲੀ ਜ਼ੰਬੀ ਕੁੱਲਲਾਹੁ, ਦਿੱਕਹੁ, ਵ ਜਿੱਲਲਾਹੁ, ਵ ਅੱਵਵਲਹੁ ਵ ਆਖ਼ਿਰਹੁ, ਵ ਅਲਾਨੀਯਤਹੁ ਵ ਸਿਰ੍ਰਹੁ।

ਇਬਨ ਕ਼ਈਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਗੁਨਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ — ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਬਾਰੀਕ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦੇ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ, ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜ਼ਾਹਿਰ ਗੁਨਾਹ — ਇਹ ਪੂਰੀ ਸਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਨਰਲ ਅੰਦਾਜ਼ ਇਸ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੌਬਾ ਉਹਨਾਂ ਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਵੇ ਜੋ ਬੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।"
**ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ:** \*\*"ਦਿੱਕ (ਛੋਟੇ ਗੁਨਾਹਾਂ) ਨੂੰ ਜਿਲ (ਵੱਡੇ ਗੁਨਾਹਾਂ) ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੁਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੋ ਵਿੱਚ ਦਰਜੇ ਬਰ ਦਰਜੇ ਉੱਚਾਈ ਵਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿ ਵੱਡੇ ਗੁਨਾਹ ਅਕਸਰ ਛੋਟੇ ਗੁਨਾਹਾਂ 'ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦ
"ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਅੱਗੇ ਗਿੜਗਿੜਾ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਨਾਹਾਂ — ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ — ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ।"
"ਇਮਾਮ ਨਵਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੁਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਲਫ਼ਜ਼ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।"