ਹੇ ਆਦਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਰਹੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂਥੋਂ ਆਸ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ, ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੌਹੀਦ (ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕਲੋਤਾ ਰੱਬ ਤੇ ਈਸ਼ਟ ਮੰਨਣਾ) ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਤੌਹੀਦ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਕ ਦਾ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਸ਼ਿਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਬਨ ਰਜਬ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਹਦੀਸ ਵਿੱਚ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਾਧਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ: ਆਸ (ਉਮੀਦ) ਨਾਲ ਦੁਆ ਕਰਨਾ, ਦੂਜਾ: ਮਾਫੀ ਮੰਗਣਾ ਤੇ ਤੌਬਾ ਕਰਨੀ, ਤੀਜਾ: ਤੌਹੀਦ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਨਾ।
ਇਹ ਹਦੀਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਦੀਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਕ ਰੱਬ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਦੀਸਾਂ ਨੂੰ ਹਦੀਸ-ਏ-ਕੁਦਸੀ ਜਾਂ ਹਦੀਸ-ਏ-ਇਲਾਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਹ ਹਦੀਸ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੋਵੇਂ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਵੱਲੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰਆਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਤਿਲਾਵਤ (ਪੜ੍ਹਨ) ਦਾ ਇਬਾਦਤ ਹੋਣਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਫਾਈ (ਵੁਜ਼ੂ) ਦਾ ਹੋਣਾ, ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਹੋਣਾ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਗੁਨਾਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: 1- ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਸ਼ਰੀਕ (ਸਾਂਝੀ) ਬਣਾਉਣਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦਾ ਫਰਮਾਨ ਹੈ: {ਬੇਸ਼ੱਕ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਜੰਨਤ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ}। 2- ਬੰਦਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਗੁਨਾਹ ਕਰੇ ਜਿਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਉਸ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੱਬ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਲਾਹ ਚਾਹਵੇ ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਗੁਨਾਹ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। 3- ਅਜਿਹੇ ਗੁਨਾਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਭਾਵ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਜਾਂ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਨਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਸ (ਬਰਾਬਰ ਬਦਲਾ) ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।