ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੱਲਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜੇ, ਅਤੇ ਜਾਹਿਲੀਅਤ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਹਦੀਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵਈਦ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਮਲ ਵੱਡੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ।
ਮੁਸੀਬਤ 'ਤੇ ਸਭਰ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ਦਾਹ ਤਕਦੀਰ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਜਤਾਉਣਾ ਹਰਾਮ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨੌਹਾ ਕਰਨ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨ, ਵਾਲ ਕੱਟਣ, ਕੱਪੜੇ ਪਾੜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਜਾਹਿਲੀਅਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਰੀਤਾਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਹਰਾਮ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਅਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਗਮਗੀਨੀ ਅਤੇ ਅੰਸੂ ਬਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਰਜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਤਕਦੀਰ 'ਤੇ ਸਭਰ ਕਰਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਨਹੀਂ। ਬਲਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਰਹਿਮਤ ਹੈ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਖੀ ਹੈ।
ਮੁਸਲਮਾਨ ਉਤੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਤਕਦੀਰ 'ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਭਰ ਕਰਨਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫਰਜ਼ ਹੈ।