ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: «ਅੱਲਾਹ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਬਣਾਇਆ

ਇਹ ਉਸਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਵਸੀਅਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ (ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਨਾਜ਼ਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ) ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਪਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਕੜੀ ਮਨਾਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਕਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਬਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫਿਰਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਨਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ।
ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਦੀ ਤੌਹੀਦ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਵੱਫਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਲਾਗ ਰਿਹੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਬਰਾਂ ਦੀ ਤਾਜ਼ੀਮ (ਅਤਿ ਅਦਬ) ਤੋਂ ਡਰ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਰਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਬੀ ﷺ ਦੀ ਕਬਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਰਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਕਬਰ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ।
ਸਾਥੀਆਂ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹਮ ਨੇ ਨਬੀ ﷺ ਦੀ ਵਸੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੌਹੀਦ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਿਆ।
ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮਨਾਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਬਰਾਂ ‘ਤੇ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਉੱਥੇ ਮਸੀਤ ਨਾ ਵੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੋ।