मुमिन (आस्थावान) को मामिला कति अचम्मको छ। उसको सम्पूर्ण मामिलामा उसको लागि भलाइ छ र त्यो मुमिन बाहेक अरू कसैको लागि छैन।

यसबाट खुशीमा कृतज्ञता व्यक्त गर्नु र कठिनाइमा धैर्यधारण गर्नुको सद्गुण स्पष्ट हुन्छ। जसले यी दुवै कार्य गर्दछ, उसले दुवै लोकको कल्याण प्राप्त गर्दछ। जो आशिषका लागि कृतज्ञ हुँदैन र विपत्तिमा धैर्य गर्दैन, ऊ पुण्यफलबाट वञ्चित हुन्छ र पापको भागीदार बन्दछ।
यसमा इमानको सद्गुण बताइएको छ र हरेक मामिलामा पुण्य केवल आस्थावानकै लागि हुन्छ।
सुखमा कृतज्ञता व्यक्त गर्नु र संकटको समयमा धैर्य गर्नु आस्थावानहरूको मार्ग हो ।
क़ज़ा र क़द्र (अल्लाहको निर्णय र भाग्य) मा विश्वासले मानिसलाई हरेक परिस्थितिमा पूर्ण सन्तोष र सन्तुलन प्रदान गर्छ। तर अविश्वासीको अवस्था यसको ठीक विपरीत हुन्छ, उसले कुनै हानि भोगेमा सधैँ असन्तुष्ट र क्रोधित रहन्छ, र जब महानतम् अल्लाहको कुनै वरदान प्राप्त गर्छ, त्यसमा यति मग्न हुन्छ कि अल्लाहको आज्ञापालनबाट टाढीन साथै त्यो वरदानलाई अवज्ञामै खर्च गर्न थाल्छ।