“အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သွားသူ၏ နှလုံးသားသည် အရာနှစ်ခုတွင် နုပျိုနေတတ်၏- လောကီကို တပ်မက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ရှည်လျားခြင်းတို့၌ ဖြစ်သည်။”

ဤသည်မှာ လူသား၏ သဘာဝဗီဇဖြစ်သည့် လောကီဘဝကို ချစ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ရှည်လျားခြင်းတို့ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ချက် ရှည်လျားခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ သိုမှီးစုဆောင်းခြင်းအား လောဘထားခြင်းအပေါ် ရှုတ်ချခြင်းကို ညွှန်ပြထားသည်။ စင်စစ် ၎င်းသည် သေခြင်းတရားအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်၊ ချမ်းသာသူအတွက် အလှူဒါနပြုခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးနှင့်၊ ဆင်းရဲသူအတွက် တောင်းရမ်းခြင်းမှ ရှောင်ကျဉ်ခြင်းတို့ကို တောင်းဆိုပေသည်။
လူသားသည် မိမိအသက်ထက် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးသော အရာမရှိသောကြောင့် ၎င်း၏တည်တံ့မှုကို အလိုရှိ၏၊ ထို့ကြောင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်း ကျန်းမာရေးနှင့် ချမ်းသာသုခ တည်တံ့ရေးအတွက် အဓိကအကြောင်းခံဖြစ်သောကြောင့် ချစ်မြတ်နိုးသည်။ သို့ဖြစ်၍ မိမိ၏အသက် သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိရှိလာသောအခါ ၎င်းကို ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် တည်တံ့စေလိုသော ဆန္ဒသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့၏။