,Навистина, најбогобојазливиот меѓу вас и оној што најмногу Го познава Аллах сум јас.’“

Ибн Хаџер рекол: „Веровесникот им го наредувал само она што им е лесно, за да можат да истраат во тоа – како што рекол и во друг хадис: ,Најсаканото дело кај Аллах е постојаното.‘“
Побожниот човек не треба да го престане да се труди во добрите дела, потпирајќи се само на својата побожност.
Допуштено е човек да зборува за своите доблести, кога за тоа има потреба и ако е сигурен дека нема да премине во горделивост и самофалење.
Најисправно во ибадетот е умереноста и истрајноста, а не претерувањето што води до запоставување.
Ибн Хаџер рекол: „Кога тој што му служи на Аллах ќе ја достигне вистинската смисла на ибадетот и неговите плодови, тоа е уште поголем поттик да биде истраен во него – како благодарност за добиената благодат и молба за негово умножување.“
Шеријатски е дозволено да се разгневи човек при непочитување на наредбата, и да се укаже на оној што има знаење и разбирање, ако се покаже слаб во сфаќањето – за да се поттикне на будност.
Благоста и сочувството на Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, кон неговиот умет; и тоа дека верата е лесна, а шеријатот е исправен и широк.
Силната желба на асхабите за ибадет и нивното тежнеење кон што е можно повеќе добри дела.
Должноста да се остане во рамките на она што го одредил шеријатот – и кога се работи за обврска или за дозволено олеснување – и верувањето дека прифаќањето на олеснетото што е во согласност со шеријатот е подобро од барање на потешкото што е спротивно на него.