Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на неговата сеџда изговараше: „Аллахумме-гфир ли зенби куллеху: диккаху ве џиллеху, ве еввелеху ве ахиреху, ве ʿаланијетеху ве сирреху. (Аллаху мој, прости ми ги сите мои гревови – малите и големите, и првите и последните, и јавните и скриените!)“

Ибн ел-Кајим рекол: „Барањето прошка за гревовите – малите и големите, ситните и крупните, првите и последните, и тајните и јавните – претставува севкупно и сеопфатно обраќање, со кое покајанието ги опфаќа и гревовите што човекот ги знае, и оние кои не ги знае.“
Се вели дека зборот „малите“ е ставен пред „големите“, затоа што молителот се издигнува степен по степен во своето барање. Друга причина е и затоа што големите гревови често произлегуваат од постојаното потценување на малите и небрежноста кон нив – па тие да се како средство што водат до поголемите гревови. А секое средство заслужува да се спомне прво, за да се потврди и за да се отстрани.
Во овие зборови се огледа искрената понизност кон Возвишениот Аллах, како и упатување молба за прошка за секој грев – без разлика дали е мал или голем.
Ен-Невави вели: „Овој хадис е доказ за препорачаноста довата да се потврдува и збогатува со повеќе изрази – дури и кога некои од нив по смисла би биле доволни самостојно.“