„О, луѓе, покајте се пред Аллах! Зашто јас секој ден Му се покајувам Нему повеќе од стопати.“

Секој човек, без оглед на неговиот степен на иман и положба, има потреба постојано да се враќа кон Севишниот Аллах и да се усовршува преку искрено покајание. Бидејќи секој – без исклучок – има извесен пропуст во исполнувањето на обврските кон Возвишениот Аллах, како што Тој вели: „И покајте се сите заедно пред Аллах, о, верници, за да бидете успешни.“ (Ен-Нур, 31)
Покајанието е општа обврска, било да се работи за гревови и забранети дела, или за пропусти при извршувањето на задолжителните обврски.
Искреноста (ихлас) е услов за прифаќање на покајанието – оној што ќе го остави гревот од некоја друга причина, а не поради Аллах, не се смета за вистински покајаник.
Имамот ен-Невеви рекол: „Покајанието има три услови: да се остави гревот, да се жали поради неговото правење и цврсто да се одлучи дека никогаш повеќе нема да се врати на него. А ако гревот се однесува на некое право на друг човек, тогаш има и четврт услов, а тоа е да му се надомести неправдата на оној кому му е направена или да се добие халал од него.“
Напомена: Барањето прошка од Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, не значи дека е поради направен грев – туку тоа е дел од неговата потполна покорност и постојано сеќавање на Аллах, и израз на неговата длабока свест за величината на Божјото право, како и за неможноста човек целосно да Му се заблагодари за Неговите бројни дарови. Воедно, тоа е пример за уметот по него.