„Секој ден, кога ќе осамнат луѓето, слегуваат двајца мелеци. Едниот вели: ,О Аллах, надомести му на оној што троши (во добри дела)!‘ А другиот вели: ,О Аллах, направи имотот на оној што е скржав да пропадне!‘“

Дозволено е да се прави дова Аллах да му подари уште поголема награда на оној што е дарежлив и да му надомести повеќе отколку што потрошил. Исто така, дозволено е да се дови против скржавиот, така што неговиот имот да пропадне, бидејќи бил скржав и го ускратил од трошење во она што Аллах му наредил.
Мелеците прават дова за верниците кои трошат во добри цели, молејќи Аллах да им подари добрина и бериќет, а нивните дови се прифатени.
Поттикнување на трошење и дарување, како во задолжителни, така и во доброволни цели – како што се издржувањето на семејството, одржувањето на роднинските врски и друго.
Појаснување на вредноста на оној што троши во добри цели и дека неговата награда е тоа што Аллах ќе му го надомести. Возвишениот Аллах вели: „Кажи: ,Господарот мој дава обилно надоместување кому сака од робовите Свои, а кому сака ускратува; што и да дадете, Тој тоа ќе го надокнади, Тој најдобро снабдува.‘“ (Сабе, 39)
Оваа дова се однесува на оној што ги задржува своите средства и не троши за задолжителните/обврзувачките трошоци. Што се однесува до доброволните трошоци, тоа не спаѓа во оваа категорија и таквиот не заслужува таква дова против него.
Забрана на скржавоста и себичноста.