“អ្នកដែលល្អជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺ(មនុស្សក្នុង)សតវត្សរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក គឺអ្នកដែលមកបន្ទាប់ពីពួកគេ។ បន្ទាប់មកទៀត គឺអ្នកដែលមកបន្ទាប់ពីពួកគេ”។

សតវត្សដែលល្អជាងគេបំផុតនិងជំនាន់ដែលល្អជាងគេបំផុតនៅក្នុងអាយុកាលនៃលោកិយ គឺជំនាន់ដែលណាពី ﷺ និងសហាហ្ពាត់របស់លោករស់នៅ។ ពិតណាស់ មានសេចក្តីរាយការណ៍ក្នុងសៀវភៅ សហេស អាល់ពូខរី ថា៖ ពិតណាស់ រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំត្រូវបានតែងតាំងមកពីជំនាន់ដ៏ល្អបំផុតនៃកូនចៅអាហ្ទាំពីដែលបានឆ្លងកាត់ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយទៀត រហូតដល់ខ្ញុំបានកើតមកនៅជំនាន់ដែលខ្ញុំបានរស់នៅ”។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះ បញ្ជាក់ថា បណ្តាសហាហ្ពាត់ គឺល្អជាងអ្នកទាន់ជំនាន់សហាហ្ពាត់(តាពីអ៊ីន) ហើយអ្នកទាន់ជំនាន់សហាហ្ពាត់ គឺល្អជាងអ្នកដែលទាន់អ្នកទាន់ជំនាន់សហាហ្ពាត់(តាពីអ៊ីត តាពីអ៊ីន) ។ ប៉ុន្តែ តើភាពល្អប្រសើរនេះ គឺសំដៅនឹងក្រុមទាំងមូល ឬជាបុគ្គល? នេះ ជាបញ្ហាដែលសាសនវិទូឥស្លាមនៅតែមានការជជែកគ្នា តែភាគច្រើននៃពួកគេបានផ្អែកលើទស្សនៈទីពីរ។
បង្ហាញពីភាពចាំបាច់នៃការដើរតាមាគ៌ារបស់មនុស្សបីជំនាន់ដំបូង ព្រោះអ្នកដែលសម័យកាលរបស់ខ្លួនកៀកទៅនឹងសម័យកាលណាពី ﷺ នោះគេរឹតតែឈានមុខគេចំពោះភាពល្អប្រសើរ ចំណេះដឹង និងការប្រកាន់ខ្ជាប់តាមការចង្អុលបង្ហាញរបស់ណាពី ﷺ ផងដែរ។
ការសច្ចាបន់(ណាហ្ស៊ើរ)៖ ជាការដែលបុគ្គលម្នាក់ដាក់កាតព្វកិច្ចលើខ្លួនឯងឲ្យអនុវត្តនូវប្រការល្អណាមួយដែលច្បាប់មិនបានដាក់ជាកាតព្វកិច្ចតាមរយៈពាក្យសំដីណាមួយដែលបង្ហាញដូចនោះ។
ស្តីបន្ទោសចំពោះការក្បត់ ការមិនអនុវត្តតាមពាក្យសច្ចាបន់ និងការជាប់ជំពាក់នឹងលោកិយ។
ការធ្វើជាសាក្សីដោយគ្មានការស្នើសុំ គឺត្រូវបានស្តីបន្ទោស ប្រសិនបើម្ចាស់សិទ្ធិដឹងអំពីរឿងនោះរួច។ តែប្រសិនបើគេមិនដឹងទេនោះ គឺវាចូលក្នុងប្រសាសន៍របស់ណាពី ﷺ ដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “តើខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពួកអ្នកអំពីសាក្សីដែលល្អជាងគេបំផុតទេឬ? គឺអ្នកដែលធ្វើជាសាក្សីមុនពេលដែលគេសុំឲ្យធ្វើសាក្សី”។ រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម។