“តាមពិត ការប្រៀបធៀបអ្នកដែលចាំគម្ពីរគួរអាន ប្រៀបដូចជាសត្វអូដ្ឋដែលត្រូវគេចង។ ប្រសិនបើគេយកចិត្ដទុកដាក់ថែរក្សា វានឹងគង់នៅ។ តែប្រសិនបើគេមិនចងវាទេ វានឹងទៅបាត់”។

ជំរុញឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ និងសូត្រគម្ពីរគួរអាន ហើយត្រូវមានការប្រយ័ត្នកុំឲ្យភ្លេច។
ការសូត្រគម្ពីរគួរអានជាប្រចាំ គឺជួយសម្រួលដល់អណ្តាតឲ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការសូត្រ។ តែប្រសិនបើគេបោះបង់មិនសូត្រវាទេនោះ នឹងធ្វើឲ្យអណ្តាតរឹង ពិបាកក្នុងការសូត្រ។
អាល់កទី បាននិយាយថា៖ ក្រុមនៃគម្ពីរគួរអាន គឺជាអ្នកដែលជិតស្និទនឹងគម្ពីរគួរអាន។ ឧទាហរណ៍គេនិយាយថា បុរសនោះជាក្រុមរបស់ម្នាក់នោះ មានន័យថា ពួកគេជិតស្និទនឹងគ្នា។ ដូចគ្នាដែរ ក្រុមអ្នកឋានសួគ៌ និងក្រុមអ្នកឋាននរក។
ក្នុងចំណោមវិធីសាស្ត្រនៃការបង្រៀន គឺការលើកជាឧទាហរណ៍។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ការដែលជ្រើសយកសត្វអូដ្ឋមកធ្វើការប្រៀបធៀប ពីព្រោះវាជាសត្វស្រុកមួយប្រភេទដែលងាយនឹងរត់បាត់ ហើយការយកវាមកវិញក្រោយពីវាបានរត់បាត់ហើយនោះ គឺជារឿងពិបាក។