ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ចូរសូត្រឲ្យខ្ញុំស្ដាប់”។

ណាពី ﷺ លោកបានសុំឲ្យអាប់ទុលឡោះ ពិន ម៉ាស្អ៊ូទ رضي الله عنه សូត្រអ្វីមួយនៃគម្ពីរគួរអានឲ្យលោកស្តាប់។ គាត់បានតបថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! តើឲ្យខ្ញុំសូត្រឲ្យលោកស្ដាប់ឬ ខណៈដែលគម្ពីរគួរអានត្រូវបានគេបញ្ចុះមកលើរូបលោកនោះ? ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ពិតណាស់ ខ្ញុំចង់ស្តាប់អ្នកផេ្សងសូត្រ។ ពេលនោះ អាប់ទុលឡោះក៏បានសូត្រស៊ូរ៉ោះអាន់នីសាកឲ្យលោកស្តាប់។ នៅពេលដែលគាត់សូត្រដល់បន្ទូលរបស់អល់ឡោះ៖ “﴿فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰؤُلَاءِ شَهِيدًا﴾” (តើ(ស្ថានភាពពួកគេ)យ៉ាងដូចម្តេចទៅនៅពេលដែលយើងនាំមកពីគ្រប់ប្រជាជាតិទាំងអស់នូវសាក្សីម្នាក់(អ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ) ហើយយើងក៏បាននាំអ្នក(ណាពីមូហាំម៉ាត់)មកធ្វើជាសាក្សីលើពួកគេ(ប្រជាជាតិរបស់អ្នក)ដែរនោះ)? ពោលគឺ តើស្ថានភាពរបស់អ្នក និងស្ថានភាពប្រជាជាតិរបស់អ្នកទៅជាយ៉ាងណានៅពេលដែលយើងនាំអ្នកមកធ្វើជាសាក្សីចំពោះប្រជាជាតិរបស់អ្នកថា ជាការពិតណាស់ អ្នកពិតជាបានផ្សព្វផ្សាយសារនៃព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកទៅកាន់ពួកគេរួចហើយ។ ពេលនោះ ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ឈប់សូត្រទៀតចុះ ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ។ អាប់ទុលឡោះ ពិន ម៉ាស្អ៊ូទ رضي الله عنه បាននិយាយថា៖ ពេលនោះ ខ្ញុំបានងាកទៅរកលោកឃើញនេត្រាទាំងគូរបស់លោកស្រក់ទឹកភ្នែក ដោយក្តីរន្ធត់ចំពោះស្ថានភាពនោះ និងក្តីមេត្តាករុណាចំពោះប្រជាជាតិរបស់លោក។