លោកបានប្រើពួកយើងនៅពេលណាដែលពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងការធ្វើដំណើរ ឬជាអ្នកធ្វើដំណើរ គឺអាចមិនដោះស្បែកជើងឃ្លុបនោះរយៈពេលបីថ្ងៃ បីយប់ លើកលែងតែពេលមានជូនុប។ ចំណែកការបត់ជើងធំ បត់ជើងតូច និងសម្រាន្ត គឺមិនចាំបាច់ដោះស្បែកជើងឃ្លុបនោះទេ(ពេលយកវូហ្ទុ)។

ហ្សៀរ ពិន ហ៊ូពៃស្ហ៍ បានទៅជួបនឹង សហ្វវ៉ាន ពិន អាស្សាល អាល់មូរ៉ទី ដើម្បីសួរគាត់អំពីបញ្ហាទាក់ទងនឹងការជូតលើស្បែកជើងឃ្លុប(ពេលយកវូហ្ទុ)។ ពេលដែលគាត់ទៅដល់ សហ្វវ៉ានបានសួរថា៖ ឱហ្សៀរ! តើអ្នកមកនេះមានការអ្វីដែរ? ហ្សៀរបានឆ្លើយថា៖ ដើម្បីស្វែងរកចំណេះវិជ្ជា។ គាត់បាននិយាយថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយបានត្រដាងស្លាបរបស់វាសម្រាប់អ្នកស្វែងរកចំណេះវិជ្ជាដោយក្តីពេញចិត្ត និងលើកតម្កើងចំពោះអ្វីដែលអ្នកស្វែងរកចំណេះវិជ្ជាបានធ្វើ។ ហ្សៀរបាននិយាយថា៖ នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅមានការមន្ទិលសង្ស័យចំពោះបញ្ហាទាក់ទងនឹងការជូតលើស្បែកជើងឃ្លុប(ពេលយកវូហ្ទុ)បន្ទាប់ពីការបត់ជើងធំនិងបត់ជើងតូច ហើយអ្នក គឺជាបុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមសហាហ្ពាត់ណាពី ﷺ។ ដូចេ្នះហើយទើបខ្ញុំមកសួរអ្នក តើអ្នកមានបានឮលោករំលឹកអំពីរឿងអ្វីមួយដែលទាក់ទងនឹងបញ្ហានេះដែរឬទេ? សហ្វវ៉ានបានឆ្លើយថា៖ បាទ មាន។ លោកបានប្រើពួកយើងនៅពេលណាដែលពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងការធ្វើដំណើរ ឬជាអ្នកធ្វើដំណើរ គឺអាចមិនដោះស្បែកជើងឃ្លុបនោះរយៈពេលបីថ្ងៃ បីយប់ចំពោះការមានហាហ្ទាសតូច ដូចជាការបត់ជើងធំ បត់ជើងតូច និងការសម្រាន្តលង់លក់ លើកលែងតែពេលមានជូនុបប៉ុណ្ណោះដែលចាំបាច់ត្រូវដោះចេញ។ ខ្ញុំបានសួរទៀតថា៖ តើអ្នកមានបានឮលោករំលឹកអំពីរឿងអ្វីមួយដែលទាក់ទងនឹងក្តីស្រលាញ់ដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទ មាន។ ពួកយើងធ្លាប់បានធ្វើដំណើរជាមួយនឹងណាពី ﷺ ។ នៅពេលពួកយើងកំពុងនៅជាមួយលោក ស្រាប់តែមានពួកអារ៉ាប់ជនបទម្នាក់ស្រែកហៅលោកដោយសំលេងខ្លាំងៗថា៖ ឱមូហាំម៉ាត់! ពេលនោះ រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានឆ្លើយតបទៅបុរសនោះវិញដោយសំឡេងខ្លាំងប្រហែលនឹងសំឡេងបុរសនោះដែរថា៖ មកនេះមក។ ពួកយើងបានប្រាប់ទៅបុរសនោះថា៖ អន្តរាយហើយអ្នក! ចូរបង្អន់សំលេងរបស់អ្នក ព្រោះអ្នកកំពុងនៅចំពោះមុខណាពី ﷺ ហើយពិតណាស់ គេហាមឃាត់អ្នកមិនឲ្យតម្លើងសំឡេងខ្លាំងៗនៅចំពោះមុខលោកឡើយ។ បុរសនោះបានតបទៅវិញដោយភាពរឹងទទឹងថា៖ សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! ខ្ញុំមិនបង្អន់សំឡេងខ្ញុំឡើយ។ បុរសជនបទនោះបានសួរថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! តើយ៉ាងដូចម្តេចដែរ បុគ្គលម្នាក់ស្រលាញ់ក្រុមដែលសាងទង្វើកុសល តែទង្វើល្អរបស់បុគ្គលនោះមិនបានស្មើនឹងទង្វើល្អរបស់ពួកគេឡើយ? ណាពី ﷺ បានឆ្លើយថា៖ នៅថ្ងៃបរលោក បុគ្គលម្នាក់ៗនឹងស្ថិតនៅជាមួយអ្នកដែលខ្លួនស្រលាញ់។ ហ្សៀរបាននិយាយថា៖ សហ្វវ៉ាននៅបន្តនិយាយប្រាប់ពួកយើង រហូតដល់គាត់បានរំលឹកពីទ្វារនៃការសារភាពកំហុស(ទ្វារតាវហ្ពាត់)នៅប៉ែកខាងទឹកដីស្ហាមដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតវាតាំងពីថ្ងៃដែលទ្រង់បង្កើតមេឃជាច្រើននិងផែនដី ដែលអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទទឹងរបស់វារយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ឬចិតសិបឆ្នាំ។ ទ្វារនេះនៅបើកចំហជានិច្ចដោយគេមិនបិទវាឡើយ រហូតដល់ថ្ងៃរះពីទិសខាងលិច។