“តើម្នាក់ៗនៃពួកអ្នកអសមត្ថភាពក្នុងការស្វែងរកផលបុណ្យចំនួនមួយពាន់ជារៀងរាល់ថ្ងៃឬ”

ជំរុញដល់ការប្រព្រឹត្តទង្វើល្អ ព្រោះវាជាស្ពាននៃការកិច្ចគោរពប្រណិប័តន៍។
ឧត្តមភាពនៃការតាសពេស្ហ និងហ្ស៊ីកៀរ។ វាជាទង្វើមួយងាយស្រួលដែលមិនមានការលំបាកអ្វីបន្តិចឡើយ តែវាអាចទទួលបាននូវផលបុណ្យដ៏ធំធេងនេះ។
ការរួសរាន់របស់បណ្តាសហាហ្ពាត់ رضي الله عنهم លើការសាងអំពើល្អដោយគ្មានការពន្យារពេល។
អំពើល្អមួយ គឺកើនទ្វេជាដប់ ដូចដែលអល់ឡោះ បានមានបន្ទូលថា៖ “مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا” (ជនណាដែលបាននាំទៅជាមួយនូវអំពើល្អមួយ គេនឹងទទួលបានផលបុណ្យដប់ដងដូចនឹងអំពើល្អនោះ)។ នេះជាចំនួនកើនទ្វេដែលតិចជាងគេ ត្បិតមានភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ថា អំពើល្អអាចកើនទ្វេរហូតដល់ប្រាំពីររយ។
នៅក្នុងសេចក្តីរាយការណ៍មួយចំនួន ពាក្យ “ឬ” ជំនួសមកពាក្យ “និង” នៅក្នុងឃ្លា៖ “ឬជម្រុះចោល…” អាល់ករី បាននិយាយថា: “និង” អាចមកជាមួយនឹងអត្ថន័យថា “ឬ” ដូច្នេះវាមិនមានការផ្ទុយគ្នារវាងសេចក្តីរាយការណ៍ទាំងពីរ ហើយហាក់ដូចជាអត្ថន័យរបស់វាគឺ៖ អ្នកណាដែលសូត្រថា៖ “سُبْحَانَ الله“ នោះគេនឹងកត់ត្រាផលបុណ្យឲ្យជននោះចំនួនមួយពាន់ ឬក៏គេនឹងកត់ត្រាផលបុណ្យខ្លះ និងជម្រុះចោលនូវបាបកម្មខ្លះ(ប្រសិនបើគេមានបាបកម្ម)។ ហើយវាអាចទៅរួចដែរថា “ឬ” មានអត្ថន័យថា “និង” ឬអត្ថន័យថា “ផ្ទុយទៅវិញ” ដូច្នេះ វាត្រូវបានបញ្ចូលទាំងពីរសម្រាប់គេ។ មានន័យថា គេនឹងកត់ត្រាផលបុណ្យឲ្យជននោះចំនួនមួយពាន់ និងជម្រុះចោលនូវបាបកម្មរបស់ជននោះចំនួនមួយពាន់។ ហើយព្រះគុណរបស់អល់ឡោះគឺទូលំទូលាយជាងនោះទៅទៀត។