ვფიცავ ალლაჰს, თუ ალლაჰი შენი მეშვეობით ერთ ადამიანს სწორ გზაზე დააყენებს, ეს შენთვის უფრო უკეთესია, ვიდრე რომ გყავდეს წითელი აქლემები

ალლაჰის მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) აცნობა საჰაბებს, რომ მომდევნო დღეს მუსლიმები გაიმარჯვებდნენ ხაიბარის იუდეველებზე. ეს გამარჯვება განხორციელდებოდა იმ კაცის ხელით, ვისაც წინასწარმეტყველი დროშა მისცემს, ეს დროშა იყო ის ნიშანი, რომელსაც ჯარი იყენებდა თავისი სიმბოლოს სახით, ამ ადამიანის თვისებებს მიეკუთვნება ის, რომ მას უყვარს ალლაჰი და მისი მოციქული, ხოლო ალლაჰს და მის მოციქულსაც უყვარს ის, საჰაბებმა ღამე გაატარეს იმაზე ფიქრში და საუბარში, თუ ვის გადაეცემოდა ეს დროშა, რადგან ყველას სურდა ამ უდიდესი პატივის მიღება, როცა დადგა დილა, ისინი წავიდნენ მოციქულთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) და თითოეული იმედოვნებდა, რომ ეს დიდი პატივი სწორედ მას ერგებოდა,

შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) იკითხა, თუ სად არის ალი იბნ აბუ ტაალიბი (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი)?

უთხრეს, რომ ის უჩივის თვალების ავადმყოფობას.

ალლაჰის მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მასთან გაგზავნა კაცი, და როცა მასთან მოიყვანეს, მოციქულმა თავისი წმინდა ნერწყვი ალის თვალებში წაუსვა და მისთვის ილოცა. ამის შემდეგ ალი განიკურნა, თითქოს არც კი აწუხებდა ტკივილი. მოციქულმა მას გადასცა დროშა და დაავალა, რომ მშვიდად მიახლოებოდა მტრის ციხესიმაგრეს. მას უნდა შეეთავაზებინა მათთვის ისლამში შესვლა, ხოლო თუ ისინი დათანხმდებოდნენ, ალის მათთვის უნდა ემცნობებინა თუ რა ევალდებულებოდათ მათ.

შემდეგ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ალის განუმარტა ალლაჰისკენ მოწოდების მნიშვნელობა და მისი უზენაესობა. მან უთხრა, რომ თუ მისი მოწოდებით ერთი ადამიანის სწორ გზაზე დაყენების მიზეზი გახდება, ეს მისთვის უკეთესია, ვიდრე ჰყავდეს წითელი აქლემები, რომლებიც არაბებისთვის ყველაზე ძვირფასი ქონებაა, იქნება ეს მათი ფლობა თუ ქველმოქმედება მისით.