რომ შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ხელებს მაღლა სწევდა თავისი მხრების სიმაღლეზე, ლოცვის გახსნისას

ლოცვაში ხელების აწევის სიბრძნე იმაში მდგომარეობს, რომ ის ლოცვის მშვენებაა და წმინდა ალლაჰის განდიდების გამოხატულება.
დადასტურებულია, რომ მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ხელები მეოთხე პოზოციაზეც აუწევია, როგორც აბუ ჰუმაიდ ას-სა'იდის გადმოცემაში (აბუ დაუდთან და სხვებთან). ეს ხდებოდა სამ რაქათიან და ოთხ რაქათიან ლოცვებში პირველი თაშაჰჰუდიდან ადგომის დროს.
ასევე დადასტურებულია, რომ მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ხელებს ყურების დონემდე სწევდა, მათ შეხების გარეშე, როგორც ეს მაალიქ იბნ ალ-ჰუვაირის სანდო გადმოცემაშია აღწერილი: «რომ შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), როდესაც თაქბირს ამბობდა, ხელებს ისე სწევდა, რომ ისინი ყურების დონეს უტოლდებოდა».
ათ-თასმიი'ის და ათ-თაჰმიიდის შერწყმა განკუთვნილია მხოლოდ იმამისთვის და მარტო მლოცველისთვის, ხოლო იმამის უკან მლოცველი ამბობს: რაბბანაა ვა ლაქალ ჰამდ.
რაც შეეხება სიტყვების "ღმერთო ჩვენო, შენ გეკუთვნის ქება!"/რაბბანაა ვა ლაქალ ჰამდ/ წარმოთქმას მოხრის შემდეგ, მოციქულისგან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) სარწმუნო გზით გადმოცემულია ამ ფრაზის ოთხი ვარიაცია. ეს ერთ-ერთი მათგანია, და უმჯობესია, თუ ადამიანი გამოიყენებს ამ ვარიაციებს, ხან ერთს წარმოთქვამს და ხან მეორეს.