তোমালোকৰ মাজৰ প্ৰত্যেকেই আল্লাহৰ লগত এনেকৈ কথা ক'ব যে, তাৰ আৰু আল্লাহৰ মাজত কোনো অনুবাদকাৰী নাথাকিব।

হাদীছটোত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে জনাইছে যে, কিয়ামতৰ দিনা প্ৰতিজন মুমিন ব্যক্তি আল্লাহৰ সন্মুখত অকলেই থিয় হ'ব। মহান আল্লাহে তেওঁৰ সৈতে কোনো মাধ্যম নোহোৱাকৈয়ে কথা পাতিব, উভয়ৰ মাজত কোনো অনুবাদক নাথাকিব কথোপকথনৰ অনুবাদ কৰিবলৈ। ঠিক সেই ভীত-সন্ত্ৰস্ত অৱস্থাত তেওঁ সোঁফালে আৰু বাওঁফালে চাব, এই আশাত যে, সন্মুখত থকা জাহান্নামৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ কোনো উপায় আছে নেকি। তেওঁ যেতিয়া সোঁফালে দৃষ্টিপাত কৰিব, তেতিয়া তাত তেওঁ পৃথিৱীত কৰি অহা নেক আমলৰ বাহিৰে আন একো দেখা নাপাব। আনহাতে যেতিয়া বাওঁফালে দৃষ্টিপাত কৰিব, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ বেয়া আমলৰ বাহিৰে আন একো দেখা নাপাব। এইদৰে যেতিয়া সন্মুখৰ ফালে দৃষ্টিপাত কৰিব তেতিয়া জাহান্নামৰ বাহিৰে একো দেখা নাপাব। ইয়াৰ পৰা পলায়ন কৰাও সম্ভৱ নহয়, জাহান্নামৰ ওপৰত স্থাপিত পুলচিৰাতেৰে তেওঁ পাৰ হ'বই লাগিব। ইয়াৰ পিছত তেখেত চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ তোমালোকে নিজকে জাহান্নামৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নেক আমল কৰা আৰু চাদাক্বাৰ জৰিয়তে ৰক্ষাকবচ বনাই লোৱা। যদিও কম পৰিমাণেই নহওক কিয়, সেয়া লাগিলে অৰ্দ্ধেক খেজুৰে হওক।