Downloads

Қалби пок аз фиребу ҳасад
Аз Паёмбар ﷺ пурсиданд, ки кадом мардум афзалтаранд? Фармуданд: “Онҳое, ки забони ростгӯ ва қалби пок доранд”. Пас ҳар кори неке, ки қалби пок мекунад, ба худи он ва ё ба аҳлаш боз мегардад. Қалби пок дӯст дорад, ки ҳама мусалмонон низ ба некиҳо дучор гарданд ва ҳар бадиро бад мебинад ва намеҳоҳад, ки дигарон низ гирифтори он шаванд, агарчи он кори динӣ бошад ва ё дунявӣ. Шахси диндор қалби мулоим дорад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Муъмин бародари муъмин аст. Моли ӯро ҳифз карда зойеъ намегардонад ва дар набудани ӯ ҳама роҳҳои бародариро ҳифз мекунад”.
Мусалмон ба касе зулм, таҳқир, кина, ғайбат, фиреб ва айб намекунад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Мусалмон бародари мусалмон аст, зулм намекунад, паст намешуморад. Оне, ки дар ғами баровардани ҳоҷати бародараш бошад, Аллоҳ дар баровардани ҳоҷати ӯст. Оне, ки аз мусалмоне як ғаму андӯҳро дур гардонад, Аллоҳ ғаму андӯҳи рӯзи қиёматро аз ӯ дур мекунад. Оне, ки айби як мусалмонро мепӯшонад, Аллоҳ айби ӯро дар рӯзи қиёмат мепӯшонад”. Бухорӣ.

ҚАЛБИ ДӮСТДОР
Қалби дӯстдор ҳамеша дар зикру ибодати Аллоҳ аст. Ҳар роҳе, ки ӯро ба Аллоҳ наздик месозад, он роҳро ба худ лозим мегирад. Ҳамеша дар роҳи Аллоҳ ва даъвати мардум аст. Ӯ дар ҳолати рӯйгардон шудани мардум аз Парвардигорашон, ғамгин мешавад. Ҳама каломи Аллоҳро қабул дорад. Рӯзона ва шабона тиловати Қуръон мекунад. Муштоқи тоат аст, ки он хурсандиву оромии ӯст.
Қалби дӯстдор, гуноҳ ба Парвардигорро бад мебинад. Ба хотири Аллоҳ рашку ғазабнок мегардад. Барои ризогии Аллоҳ ҷиҳоди нафс мекунад.
Қалби дӯстдор номҳо ва сифоти Аллоҳро эътироф мекунад ва медонад, ки ҳама хазинаҳои осмону замин дар дасти Ӯст. Ӯ наздик аст, ки дуоро иҷобат мекунад. Паёмбар ﷺ чунин дуо мекарданд: “Ва аз Ту муҳаббатат ва муҳаббати касоне, ки Туро дӯст медоранд ва муҳаббати амалеро, ки ба муҳаббати Ту наздик мегардонад, хоҳонам”. Тирмизӣ ва Аҳмад.

ҚАЛБИ ПОК
Паёмбар ﷺ дар ҳаққи ҷавоне ба Аллоҳ дуо карданд, ки қалбашро пок гардонад, зеро қалби пок аз ҳама фаҳшо пок аст. Ва қалбҳо ду навъ аст: Қалби пок ва қалби наҷас. Аллоҳ таъоло поконро дӯст медорад. Аллоҳ фармуд: “Аллоҳ мехоҳад, ки шуморо пок созад ва бар шумо неъмати Худро тамом кунад, то шавад, ки шукргузорӣ кунед”. Сураи Моида.
Дар асл Аллоҳ таъоло қалбро пок офарид, вале гуноҳ онро нопок гардонид. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Бор Илоҳо, ҳамчуноне ки матои сафед аз чирк поку соф мегардад, гуноҳонамро пок ва соф бигардон”. Муслим.
Ифлостарини гуноҳ ин ширк аст. Аллоҳ таъоло фармуд:“Пас аз палидии бутон дурӣ ҷӯед”. Ҳаҷҷ 30.
Ва баъзе аз муҳаррамот палидтар аз баъзеи дигар аст. Бинобарин Аллоҳ таъоло тавба карданро кафорат барои гуноҳони кабира гардондааст. Аллоҳ фармуд: “Эй мӯъминон, ҷуз ин нест, ки хамр ва қимор ва нишонаҳои маъбудони ботил ва тирҳои фол палид ва аз кирдори шайтон аст, пас аз вай дурӣ ҷӯед, то бошад, ки растагор шавед”. Моида 90.

ҚАЛБИ ТАБДИЛЁФТА

Барои гуноҳон азоб ва ҷазост, ки ба қалб ва ба ҷисм ҷорӣ мешавад:
1. Масх, яъне дигаргун гаштан ва ба шакли бад даромадани афту андоми инсон. Аллоҳ таъоло қавмеро аз Бани Исроил ба маймун ва ба хук табдил дод: “Пас ба онҳо гуфтем: Бузинаҳои хоршуда бошед”. Бақара 65.
2.Дигаргун шудани қалби инсон, ки он ба мисли қалби ҳайвон гардад. Ва баъзе қалбҳо табдил ба қалби хук, саг, мор ва каждум ва ғайра аз ҳайвонҳо мегардад. Зеро Аллоҳ таъоло аҳли дӯзахро боре ба харҳо ва боре ба саг ва боре ба ҳайвонот монанд кард. Ва дигаргун гаштани шакли инсон ба онҳое амалӣ мешавад, ки дини Исломро дигаргун ва аз ҳақиқати он рӯй гардонда поймол карданд. Ба мисли он, ки дар ин замони мо рибо ва ришваро фоидаву ҳадия ва беҳиҷобиро илму ҳунар ва зиноро садақа ва дурӣ аз шариъатро нафъӣ кор номиданд. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Шумо он гуноҳони қавми Яҳудро такрор накунед, зеро бо майдатарин ҳилла ҳаромкардаҳои Аллоҳро ҳалол мегардонед”.

ҚАЛБИ АСИР

Паёмбар ﷺ соҳиби динор ва дирҳамро банда номиданд, зеро ӯ асири он аст. Ва ӯ ба хотири динору дирҳам фарзу воҷиботро тарк карда ба муҳаррамот даст задааст. Аллоҳ таъоло он шахсе, ки ба фитнаи занон гирифтор шудааст, қалби мариз номид. Ва бемории қалб, яъне баромадан аз ҳудуди худ ва гирифтор шудан ба бемории шубҳа, бемории шаҳавот, бемории мунофиқон ва бемории гуноҳ аст, зеро ҳамаи инҳоро Аллоҳ дар Қуръон мариз номид. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Ҳароина ман бар шумо аз ду бемории хатарнок метарсам, ки он бемории шаҳавот ва шубуҳот аст”. Аҳмад.
Паёмбар ﷺ фармуданд: “Ончи аз ду гурги гурснае, ки ба галаи гусфандон даромада онҳоро кушта ҳалок мекунад, аз ин дида фосидтар он шахсе аст, ки ҳарис ба ҷамъи мол ва ҳарис ба обрӯ доштан дар байни мардумро дошта бошад”. Тирмизӣ.
Ва давои ин беморӣ тарсидан аз Аллоҳ ва мухолифат кардан ба талаботи ҳавову ҳавас ва ҳаракат кардан ба сӯйи ризоияти Парвардигор аст.

ҚАЛБИ ИСФАНҶӢ

Шубҳа он ботиле аст, ки либоси ҳақ пӯшидааст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ва ҳамчунин барои ҳар Паёмбаре душманоне аз шайтонҳои инсу ҷин пайдо кардем, ки барои фиреб додан, баъзеашон ба сӯйи баъзе сухани ба зоҳир ороста илқо мекунанд. Ва агар Парвардигори ту мехост, ин корро намекарданд. Пас онҳоро ба ифтирояшон бигузор”. Анъом 112. Яъне, зиннат додани ботил бо забон.
Шайхул Ислом гуфт: “Қалби худро барои хоҳишҳо ва гумону шубҳаҳо ба мисли исфанҷ макун, балки қалби худро ба мисли шиша бигардон, ки шубҳаҳо дар зоҳири он бошад, на дар ботини он”.
Аз сабабҳои бемории қалб, ин таъсири фитнаҳо ба қалб пеш аз дохил шудани ҳақ бар он. Зеро Паёмбар ﷺ моро ба назди Даҷҷол баромаданро наҳй карданд, ба сабаби доштани ботилҳои ошкор, ки зуд ба инсон таъсир мекунад.

Бе узри шаръӣ талаби талоқ намояд:

📋Бисёре аз занон бо пайдо шудани хилофи каме бо шавҳараш оҷилона ва саросемавор аз ӯ дархости талоқ мекунад. Ва ё ҳар гоҳе, ки зан аз мард пул талаб кунад, он мард хоҳиши онро иҷро карда натавонад, дар ҳол талаби талоқ мекунад ва ё бо суханон ва маслиҳати баъзе аз хешовандон ва ҳамсояҳои фасодкораш ба ин кор даст занад.

Ва баъзе вақтҳо бо ибораҳои бад ва ғазабоваранда бо шавҳараш мубориза мебарад. Масалан мегӯяд:”Агар мард бошӣ, манро талоқ бидеҳ!”.

Шаке нест, ки талоқ мафосид ва зарарҳои бузурге дорад, ба монанди пароканда шудани оила ва оворагии фарзандонро дар пай дорад. Лекин пас аз чанд муддате зан пушаймон мешавад, аммо пушаймонӣ дигар фоидае надорад. Бо ҳамин сабабҳо ва масъалаҳои дигар ҳикмати ҳаром гардонидани ин кор дар шариъати исломӣ равшан аст.

🌿Аз Савбон разияллоҳу анҳу ривоят шудааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам
фармуданд:🌹“Ҳар зане, ки бе ягон мушкилие аз шавҳараш талаби талоқ бикунад, бӯйи биҳишт бар ӯ ҳаром гардад”.
📚Ривояти имом Аҳмад ҷ3/с277 ва дар Саҳеҳи ал-Ҷомиъ 2715.

🌿Аз Уқба ибни Омир разияллоҳу анҳу ривоят шудааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам
фармуданд:🌹“Заноне, ки аз шавҳаронашон талаби талоқ мекунанд, онҳо занони мунофиқ ҳастанд”.
📚Ривояти имом Табаронӣ дар китоби ал-Кабир ҷ17/с559, ва дар Саҳеҳ ал-Ҷомеъ 1934.

Аммо агар талаби талоқ бо узр ва сабаби шаръӣ бошад, ба монанди тарки намоз, шаробхурӣ ва истифода бурдани маводи мухаддир, мисли героин ва амсоли он, аз ҷониби шавҳар. Ва ё шавҳар занро барои анҷом додани кори ҳароме маҷбур бикунад. Ва ё шиканҷа кунад, ва ӯро аз ҳуқуқи шаръӣ ва қонуниаш маҳрум созад, ва панду насиҳат фоидае набахшад ва талоши ислоҳшавии ӯягон фоидае надиҳад. Дар ин сурат беягон мушкилӣ зан метавонад худ ва динашро ҳимоят бикунад, ва аз шавҳараш талаби талоқ бикунад, ҷоиз аст.

ҚАЛБИ СОЛИМ

Яке аз дуоҳои Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам ин буд, ки чунин мефармуданд: «Бор Илоҳо, аз Ту қалби солимро мепурсам». Ривояти имом Аҳмад ва Тирмизӣ.

Қалби солим холис барои Аллоҳ аст, маъбуди дигаре надорад.
Қалби солим ҳеҷ якеро ба ғайр аз Аллоҳ подшоҳ, корсоз ва амркунанда намебинад ва ҳар чизе медиҳад барои Аллоҳ медиҳад. Дӯстӣ ва душманиаш барои Аллоҳ аст. Қалби солим ҳаракате намекунад, магар ба корҳое, ки дар он розигии Парвардигор бошад. Қалби солим мегӯяд: «Шунидем, итоат мекунем». Ҳеҷгоҳ дар қалби солим тангӣ ва сиёҳие нест. Қалби солим аз шубҳаҳо ва амалҳои шаҳвонӣ, ки зидди имон аст, солим мондааст.

Аллоҳ таъоло аз Иброҳими Халил (алайҳис салом) қисса карда чунин мефармояд: «Ва маро рӯзе, ки мардумон барангехта шаванд, расво макун. Рӯзе, ки молу фарзандон фоида надиҳад, лекин соҳиби фоида он кас бувад, ки қалби солиму беайбро пеши Аллоҳ биёрад». Шуаро:87,89.

ҚАЛБИ ШИШАГИН

Қалби банда ба мисли зарф аст, ки он байни нармӣ ва мулоимӣ ҷамъ шудааст. Паёмбар ﷺ фармуданд: «Ҳароина барои Аллоҳ аз аҳли рӯйи замин, яъне мардумон зарфе аст. Ва зарфи Парвардигоратон, ки дар он нури имонро ҳифз мекунад, он қалби бандагони солеҳ аст. Ва он дӯстдоштатарин қалб дар назди Аллоҳ таъолост».Табаронӣ

Қалби муъмин ба мисли чароғи равшан аст, софу нарм, боқуввату сахт ва нуронист. Он қалб ҳақро бо нураш мебинад ва онро бо нармиаш қабул мекунад ва бо қуввату сахтиаш ботилро рад мекунад. Паёмбар ﷺ фармуданд: «Бор Илоҳо, дар қалбам нуре ато фармо». Бухорӣ ва Муслим.

Софу нарм гардидани қалб, бо тақвои Илоҳист. Паёмбарﷺ фармуданд:«Албатта бандае, ки хато ва гуноҳ мекунад ба қалбаш нуқтаи сиёҳе пайдо мешавад, пас агар аз он тавба кард, пок мегардад». Аллоҳ таъоло фармуд: «Ҳаргиз чунин нест, балки он чи мекарданд, бар дилҳояшон занг бастааст». Мутаффифин 14.

ҚАЛБИ БОЙ

Қалб чигуна бой будани худро ҳис мекунад?
1. Ба ғайр аз Аллоҳ ба касе такия накарда, танҳо ба Аллоҳ боварӣ кардан аст, на ба моле, ки дар даст дорад. Пас чи қадар хоксории банда дар назди Парвардигор зиёд гардад, ҳамон қадар бойии қалбаш комилтар шавад.

2. Ба ёд овардани неъматҳои Парвардигор, ки онҳо хеле зиёданд ва шумор надоранд. Ва баъзе бандагон лоиқи ин неъматҳо нестанд. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Сарватманд будан бо доштани молу матои зиёд нест, балки сарвати воқеъӣ, ин бениёзии дарунӣ аст».
Бухорӣ ва Муслим.

3. Розӣ будан ба ризқи Парвардигор дар ато ва манъ. Зеро Аллоҳ таъоло бандаашро аз ризқ аз рӯйи бахилӣ манъ намекунад, балки манъи ӯ аз рӯйи раҳмат ва меҳрубонии ӯст. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Ончи Аллоҳ таъоло барои ту тақсим кардааст, розӣ бош, то аз бойтарин мардум гардӣ». Тирмизӣ.