Ман аз Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар бораи нигоҳи ногаҳони ва нохоста пурсидам, ӯ маро фармуд, ки нигоҳамро баргардонам

Ташвиқ ба чашм пӯшидан.
Ҳушдор аз давом додани нигоҳ ба чизҳое, ки нигоҳ кардан ба он ҳаром аст, ҳатто агар назар ногаҳонӣ ва ва бидуни қасд рӯй дода бошад.
Дар ҳадис таҳрими нигаристан ба занони бегона ҳукми муқаррарӣ ва собит буд, дар байни саҳоба. Ба далели ин ки Ҷарир (разияллоҳу анҳу) аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пурсид, ки агар нохост ва бидуни қасд нигоҳаш ба зани бегонае афтад, оё ҳукми он монанди касе аст, ки бо ихтиёр ва қасд нигоҳ кардааст?
Дар ин ҳадис таваҷҷуҳи шариат ба манфиатҳои бандагон вуҷуд дорад, зеро шариат ба онҳо назар кардан ба занонро манъ кардааст, ба хотири он ки ин амал бо худ оқибатҳои бади дунёвӣ ва охиратӣ меорад.
Муроҷиат кардани саҳоба ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар масъалаҳое, ки барояшон нофаҳми эҷод мешуд. Ҳамин тавр бояд мардуми оддӣ ба уламои худ муроҷиат кунанд ва дар саволҳои душвор аз онҳо бипурсанд.