Некӣ кардан ахлоқи хуб аст ва гуноҳ он аст, ки дар дилат нороҳатӣ биорад ва аз ошкор шуданаш дар байни мардум туро бадат ояд

Тарғиб ба ахлоқи неку, зеро хулқи нек яке аз бузургтарин сифатҳои некукорӣ аст.
Ҳақ ва ботил бар муъмин пӯшида намемонад, балки ӯ ҳақро бо нуре, ки дар қалбаш ҳаст, мешиносад ва аз ботил безор шуда, онро инкор мекунад.
Аз нишонаҳои гуноҳ ин аст, ки қалб нороҳат ва ноором мешавад ва шахс намехоҳад мардум аз он огоҳ шаванд.
Синдӣ мегӯяд: Ин сухан дар бораи муштабиҳот аст (корҳое, ки миёнаи ҳалол ва ҳаром қарор доранд) ва мардум дар онҳо ба таври қатъӣ яке аз ду ҷонибро намедонанд. Аммо корҳое ки шаръан дастур дода шудаанд ва бар зидди онҳо далеле вуҷуд надорад, онҳо аз аъмоли нек мебошанд. Ҳамчунин корҳое, ки шаръан манъ шудаанд, онҳо гуноҳанд, ва дар ин ду ҳолат ниёз ба пурсон кардани қалб ва оромиши он нест.
Мухотаб дар ҳадис соҳибони фитрати солим мебошанд, на онҳое, ки қалбҳояшон вожгун шудааст ва дигар некро нек намешиносанду бадро бад намешуморанд, магар он чизеро ки нафси онон дӯст бидорад.
Тайибӣ гуфтааст: Гуфта шудааст, ки истилоҳи "некию некӯкорӣ" дар ҳадис бо маъноҳои гуногун тафсир шудааст: Дар як маврид бар он чизе гуфта шудааст, ки нафс ба он ором мешавад ва қалб ба он итминон меёбад; дар ҷои дигар ба маънои имон омадааст; ва дар ҷои дигар он чи туро ба сӯи Худо наздик мекунад, дар ҳадиси мазкур "бир" ба хулқи нек тафсир шудааст. Ва хулқи нек инҳоянд: тахаммул (тобоварӣ) бар озор, кам ғазаб кардан, рӯи кушода доштан, сухани нек гуфтан ва монанди инҳо, ки ҳамаи ин маъноҳо ба ҳам наздиканд.