Он чи шуморо аз он наҳй кардаам, аз он дурӣ биҷӯед ва он чи шуморо бар он амр кардаам, пас аз он ҳар қадар, ки тавонистед, иҷро бикунед

Ин ҳадис қоидаест дар баёни воҷиб будани иҷрои фармудаҳо ва дурӣ ҷустан аз корҳои мамнуъ.
Наҳй (боздоштан) иҷозати анҷоми ҳеҷ чизеро намедиҳад, аммо амр бо қобилият муқайяд ва маҳдуд аст, зеро тарк (дурӣ кардан) қобили иҷро аст, вале анҷом додани амри фармуда ниёз ба қудрати иҷро дорад.
Наҳй аз зиёд пурсидан. Олимон пурсишро ба ду қисм ҷудо кардаанд: якум, он чи ба шакли таълим ва омӯзиш аст, яъне омӯхтани он чизҳое, ки дар дин ба он ниёз аст. Ин пурсиш матлуб аст ва пурсишҳои саҳоба аз ин навъ буданд. Дувум: пурсиш аз рӯй такаллуф бошад, ки аз ин пурсиш наҳй шудааст.
Ҳушдори ин уммат аз нофармонии паёмбараш, чунон ки дар умматҳои пеш аз ӯ низ рух додааст.
Манъшуда ҳам камашро дар бар мегирад ва ҳам бисёрашро; зеро дурӣ ҷустан аз он муяссар намешавад, магар бо дурӣ аз каму беши он. Масалан, вақте моро аз рибо (судхӯрӣ) манъ карданд, ин ҳам рибои камро дар бар мегирад ва ҳам рибои зиёдро.
Раҳо кардани воситаҳое, ки ба ҳаром меорад, зеро он маънои дурӣ ҷустан ҳисоб мешавад.
Бояд инсон вақте фармони Паёмбари Худо (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) ба гӯшаш расид, нагӯяд: Оё ин воҷиб аст ё мустаҳаб? Балки бояд бидуни таъхир ба иҷрои он шитоб кунад, чунки Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармудааст: "Аз он чизе, ки фармон дода шудаед, ҳар қадар ки тавонистед, иҷро кунед".
Саволи зиёд сабаби ҳалокат мешавад, хусусан дар масъалаҳое, ки расидан ба онҳо имкон надорад, монанди масоили ғайбӣ ва чӣ гунагии аҳволи рӯзи қиёмат. Дар чунин чизҳо саволи зиёд макун, то ҳалок нашавӣ ва аз ҷумлаи мардумони сахтгир ва резабин қарор гирӣ.