Ҳар касе сир ё пиёз бихӯрад, бояд аз мо канорагирӣ кунад, ё фармуд: аз масҷиди мо дур шавад ва дар хонааш биншинад

Ҳар касе, ки сир, пиёз ё гандано хӯрда бошад, ба масҷид омаданаш манъ аст.
Ба ин чизҳо ҳар чизе, ки бӯи бади озордиҳанда дорад ва намозгузоронро нороҳат мекунад, ҳамроҳ мешавад, мисли бӯи дуд, тамоку (сигор) ва монанди инҳо.
Сабаби манъ, бӯйи нохуш аст, агар он бо пухтани зиёд ё ба тарзи дигар бӯяш аз байн равад, макруҳ буданаш низ аз байн меравад.
Макруҳияти хӯрдани ин гуна чизҳо барои касе, ки бояд дар намози ҷамоат дар масҷид ҳозир шавад, аст, то ин ки ҷамоат аз даст наравад, магар ин ки онро ба ҳила бихӯрад то ҳозир шудан дар масҷидро тарк кунад, ки дар ин сурат амалаш ҳаром мешавад.
Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз хӯрдани сир ва монанди он худдорӣ мекарданд, на барои ҳаром будани он, балки барои он ки бо Ҷабраил (алайҳис-салом) муноҷот мекарданд.
Омӯзиши зебоӣ Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам), ки ҳукмро ҳамроҳ бо сабабаш баён мекарданд, то шунаванда бо донистани ҳикматаш ором шавад ва онро бо дилпазирӣ бипазирад.
Қозӣ гуфт: Олимон ин ҳукмро ба ҷамъгоҳҳои дигари намоз, на фақат масҷид, мисли намозгоҳи ид ва ҷаноза ва дигар маконҳои ибодат, инчунин маконҳои илм, зикр ва ҳамоишҳо қиёс (ташбеҳ) карданд, вале бозорҳо ва монанди онҳо дар ин ҳукм дохил намешаванд.
Уламо гуфтанд: Дар ин ҳадис далелест бар манъ кардани касе, ки сир ё монанди онро хӯрдааст, аз ворид шудан ба масҷид — ҳатто агар масҷид холӣ ҳам бошад — зеро масҷид маҳалли фариштагон аст, бинобар умуми ҳадисҳо.