наҳй карданд ва гуфтанд: "Назр некӣ намеоварад, балки ба воситаи он миқдоре аз моли бахил бароварда мешавад

Назр кардан машруъ нест, аммо агар шахс назр кард, бар ӯ воҷиб мешавад, ки ба он вафо кунад, ба шарте ки он назр дар маъсияти Худо (гуноҳ) набошад.
Сабаби манъ шудани назр он аст, ки он ҳеҷ хайре нахоҳад овард. Зеро назр наметавонад дар тақдир дигаргунӣ оварад. Инчунин то назркунанда гумон накунад, ки бароварда шудани хоҳишаш ба сабаби назр буд. Худованд аз чунин амалу аҳдҳо бениёз аст.
Қуртубӣ гуфтааст: Манъи назр дар ҳолате аст, ки шахс гӯяд: "Агар Худо бемори маро шифо диҳад, ман фалон садақаро медиҳам." Сабаби макруҳ будани ин кор дар он аст, ки ӯ амалеро, ки бояд ба нияти наздик шудан ба Худо анҷом дода шавад, ба шарти ҳосил шудани манфиати шахсӣ вобаста кардааст. Ин нишон медиҳад, ки нияташ холисона барои наздикшавӣ ба Худо набуд, балки монанди муомила ё савдо аст. Агар шифо ҳосил намешуд, ӯ ҳамон садақаро намедод. Ин хислати бахил аст, ки чизе намедиҳад, магар бо умеди суди бештар ва фоидаи фаврӣ.