నిశ్చయంగా మీ అందరిలోకెల్లా అల్లాహ్ పట్ల అత్యంత భయభీతి కలవాడను మరియు ఆయన గురించి మీకంటే బాగా తెలిసినవాడను నేనే

ఇబ్న్ హజర్ రహిమహుల్లాహ్ ఇలా అన్నారు: వారు నిరంతరం ఆచరించాలని ఆయన (సల్లల్లాహు అలైహి వసల్లం) వారికి సులభమైన దానినే ఆజ్ఞాపించారు, మరొక హదీథులో ఆయన చెప్పినట్లుగా: “అల్లాహ్‌కు అత్యంత ప్రియమైన కార్యం నిరంతరం చేసేది.”
సత్పురుషుడు తన మంచితనంపైనే ఆధారపడి, సత్కార్యాలు చేయడంలో కృషి చేయుటను విడిచిపెట్టరాదు.
ఆడంబరం మరియు అహంకారం నుండి సురక్షితంగా ఉన్నప్పుడు, అవసరం మేరకు ఒక వ్యక్తి తనలో ఉన్న శ్రేష్ఠత గురించి మాట్లాడటానికి అనుమతి ఉన్నది.
ఆరాధనలో మొదటిది ఉద్దేశ్యం మరియు నిరంతరత, దానిని విడిచిపెట్టడానికి దారితీసే అతిశయోక్తి కాదు.
ఇబ్నె హజర్ ఇలా అన్నారు: దాసుడు ఆరాధనలో మరియు దాని ఫలాలలో పరాకాష్టకు చేరుకున్నప్పుడు, అది అతనిని దానిపై పట్టుదలగా ఉండేలా మరింత ప్రోత్సహిస్తుంది; దీని ద్వారా అతను అనుగ్రహాన్ని కాపాడుకుంటాడు మరియు దానికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకోవడం ద్వారా దానిని అధికం చేసుకుంటాడు.
షరీఅతు ఆదేశాన్ని ఉల్లంఘించినప్పుడు ఆగ్రహించడం మరియు అర్థాన్ని గ్రహించగల నిపుణుడు దానిని గ్రహించడంలో విఫలమైతే, అతనిని జాగరూకత వైపు పురికొల్పడానికి అతనిని ఖండించడం షరీఅతు బద్దంగా రుజువు చేయబడింది.
ఇందులో తన సమాజం పట్ల (తన ఉమ్మత్ పట్ల) ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వసల్లం యొక్క దయ, కరుణ, ధర్మం యొక్క సౌలభ్యం మరియు షరియతు యొక్క ఋజుత్వం, సహనం కనిపిస్తున్నాయి.
ఆరాధన పట్ల సహాబాలకు గల తీవ్రమైన ఆకాంక్ష మరియు మంచిని మరింతగా ఆచరించాలనే వారి తపన.
షరీఅతు రూపకర్త నిర్దేశించిన కఠిన ఆదేశం మరియు అనుమతి అనే హద్దులకు కట్టుబడి ఉండటం మరియు షరీఅతుకు అనుగుణమైన సులభమైనది, దానికి విరుద్ధమైన కష్టమైన దాని కంటే ఉత్తమమైనదని విశ్వసించడం.