“O njerëz, pendohuni tek Allahu, sepse unë pendohem tek Allahu njëqind herë në ditë.”

Çdo njeri, pa marrë parasysh shkallën dhe nivelin e tij të besimit, ka nevojë të kthehet tek Allahu i Lartësuar dhe ta përmirësojë veten përmes pendimit. Askush nuk është i liruar nga të qenët i mangët në përmbushjen e të drejtave të Allahut të Lartësuar: "Të gjithë ju, o besimtarë, kthehuni tek Allahu të penduar, që të arrini shpëtimin!" (En Nur, 31)
Pendimi është i përgjithshëm, qoftë për kryerjen e veprave të ndaluara dhe mëkateve, apo për neglizhencën në përmbushjen e detyrimeve të obliguara.
Sinqeriteti është kusht për pranimin e pendimit. Kushdo që braktis një mëkat për hir të dikujt tjetër përveç Allahut, nuk konsiderohet i penduar.
Neveviu ka thënë: "Pendimi ka tre kushte: 1. Të braktiset mëkati. 2. Pishmanllëku përse e veproi. 3. Vendosmëria e fortë që të mos kthehet më kurrë te ai mëkat. Nëse mëkati ka të bëjë me të drejtën e një personi tjetër, atëherë ka edhe një kusht të katërt: 4. Të kthehet ajo që është marrë padrejtësisht ose të kërkohet falje nga personi që është dëmtuar."
Është e rëndësishme të theksohet se kërkimi i faljes nga ana e Profetit ﷺ nuk do të thotë domosdoshmërisht se ai ka bërë mëkate. Përkundrazi, kjo pasqyron përsosmërinë e adhurimit të tij dhe lidhjen e tij të vazhdueshme me përmendjen e Allahut të Lartësuar, si dhe vetëdijen e tij për madhështinë e të drejtave të Allahut dhe mangësitë e robit, pavarësisht sa shumë mundohet ta falënderojë Atë për mirësitë e Tij. Kjo gjithashtu shërben si pjesë e ligjësimit për umetin pas tij, si dhe urtësi të tjera.